Την ώρα που έμπαινε ο Σαμαράς στο κατάμεστο συνεδριακό κέντρο εγώ έπαιζα με το stereomood. Το stereomood είναι ένα online ράδιο το οποίο λειτουργεί με tags. Εντοπίζεις πώς νιώθεις, πατάς το αντίστοιχο tag κι αυτό αμέσως σου εμφανίζει μια playlist με ανάλογα τραγούδια. Έξυπνο, απλό και σου λύνει τα χέρια όταν ακόμα και το shuffle των αγαπημένων σου τραγουδιών αδυνατεί πια να σου χαρίσει οποιαδήποτε συγκίνηση. Βέβαια ούτε κι η ομιλία του Αντώνη μπορεί να σε συγκινήσει και το γνωρίζεις αυτό εξαρχής. Εκτός κι αν έχεις μεταφυσικές ανησυχίες και νιώθεις κάθε κύτταρο του κορμιού σου να έχει ανθίσει από το déjà vu που πρόκειται να ζήσεις.

Εμένα η μόνη μου ανησυχία το συγκεκριμένο βράδυ είναι πότε θα πάει 11 να δω το ματσάκι Ρεάλ Σοσιεδάδ-Ρεάλ Μαδρίτης. Είμαι σε μία εντελώς χαλαρή διάθεση. Όπως συνήθως δηλαδή. Μία μόνιμη αισιόδοξη διάθεση σαν καρδιογράφημα νεκρού. Το tag που έχω επιλέξει είναι “optimistic” και από τα ηχεία παίζει το Wide Eyes των Local Natives. Ακόμα είναι νωρίς, οπότε λέω να παρακολουθήσω λίγο τι έχει να πει αυτό το αγόρι.

Σύντομα τα χειροκροτήματα καλύπτουν την μουσική μου. Με έχουν συνεπάρει τόσο που είμαι έτοιμη να αρπάξω κι εγώ την βουβουζέλα μου και να αρχίσω να παιανίζω από το σπίτι. Αντ’ αυτού πατάω το tag “energetic”. O Lenny Kravitz με ρωτάει Are you gonna go my way; Ή μήπως είναι ο Σαμαράς; Έχω μπερδευτεί. Δεν μπορώ να συγχρονιστώ και με τους παρευρισκόμενους στα παλαμάκια ρε γαμώτο. Το δικό μου “Applaud Now” ανάβει πράσινο με καθυστέρηση.

Όπως παρατηρώ, δεν είμαι η μόνη. Το ίδιο παθαίνουν και κάτι συμπαθέστατες κυρίες από το ακροατήριο, οι οποίες τινάζουν τις λουλουδάτες τους βεντάλιες με χάρη. Ο Αντώνης μιλάει για τη Θεσσαλονίκη και είμαι σίγουρη ότι το μυαλουδάκι τους τρέχει στο τι θα μαγειρέψουν για το κυριακάτικο τραπέζι. Και το δικό μου μυαλό είναι ατίθασο όμως. Σουλατσάρει στην Αριστοτέλους καθώς το ποντίκι μου κατευθύνεται στο tag “dreamy”. Δεν ξέρω αν ο Θεός παίζει ζάρια αλλά σίγουρα είναι ο DJ στο stereomood, αφού το πρώτο κομμάτι που μπαίνει είναι το The New Improved Hypocrisy των Radio Dept.

Επίσης είναι και καλός μπαλαδόρος. Σαν άλλος Xavi έδωσε την καλύτερη πάσα που θα μπορούσε στον Messi-Σαμαρά για να μας παρουσιάσει τα επτά ψέμματα της κυβέρνησης. Η θρησκευτική μου διαστροφή ξυπνάει και νομίζω ότι παρακολουθώ σκηνή από το 7even. Ο Γιώργος Spacey διαπράττει τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα κι ο Αντώνης Pitt τον συλλαμβάνει. Το σασπένς έχει πιάσει ταβάνι με την βοήθεια του 7 Minutes των Circlesquare που έπαιξε με το που πάτησα στο tag “spooky”. Περιμένω από στιγμή σε στιγμή να έρθει το βαν και να παραδώσει το πακέτο με το κεφάλι του Καραμανλή μέσα.

Κακώς περιμένω. Ο Αντώνης έχει περάσει ήδη στις επτά αλήθειες του. Είναι τόσο αφηρημένες που νιώθεις σαν να βρίσκεσαι σε γκαλερί μπροστά από ένα τεράστιο μαύρο πίνακα και προσπαθείς να διακρίνεις τα λιβάδια με τον ανεμόμυλο στο βάθος. Eίμαι έτοιμη να κάνω κλικ πάνω στο tag “sleepy” όταν τον ακούω να λέει ότι “Είμαστε το κόμμα της ευθύνης”. Στο μυαλό μου έρχεται κατευθείαν το κεφάλι του Καραμανλή πάλι. Μόνο που ξέρω ότι αυτό και όλο το υπόλοιπο σώμα είναι στην πρώτη σειρά του ακροατηρίου και χειροκροτά. Γυρνάω στο stereomood εμφανώς εκνευρισμένη και ψάχνω να βρω το κατάλληλο tag. Εις μάτην. Το “malakas” δεν είναι ακόμα καταχωρημένο.