Οι περιπέτειες του κύριου Μπονουί

Τα κουκούτσια του Μπονουί

Από τα χέρια μου έχουν περάσει αρκετά γατιά και σκυλιά. Έχω δει πώς είναι στην κυριολεξία μια βρεγμένη γάτα ή πώς βάζει την ουρά στα σκέλια ένας σκύλος. Όμως συνδυαστικά σε άνθρωπο, το ζω τις τελευταίες μέρες. Κουλουριασμένος σε μια γωνιά του καναπέ με το πρόσωπο να κρύβεται πίσω από δυο χέρια που αγκαλιάζουν σφιχτά το στέρνο του. Αυτός είναι ο κύριος Μπονουί. Κι έχει κάθε λόγο να στέκεται έτσι. Δεν έχει κάνει καμία ζημιά στο σπίτι, δεν έχει ξεστομίσει καμία από τις γνωστές χοντράδες του. Όχι, έχει κάνει κάτι πολύ χειρότερο. (more…)

Το δράμα του Μπονουί

Ο από κάτω όροφος μυρίζει λιωμένο κερί. Από το διπλανό διαμέρισμα έρχεται ένα σύννεφο από λιβάνι. Εντάξει, μπορώ να προσποιηθώ πως πήγα εκκλησία απόψε. Ο κύριος Μπονουί πάλι, θα ήθελε να προσποιηθεί ότι δεν πήγε. Το βλέπω στα μάτια του. Μπήκε αμίλητος στο σαλόνι και κατευθύνθηκε αμέσως προς την κουρτίνα. Άρχισε να χαϊδεύει τα μπλε και λευκά λουλούδια της. «Είστε άκαρδες» μου είπε μετά από λίγο. Έχω μάθει πλέον να μην ρωτάω περισσότερα όταν απευθύνεται γενικώς στις γυναίκες. (more…)

Ο κούκος του Μπονουί

Κάτι τέτοια βράδια μού λείπει ο Χριστόδουλος. Τον θυμάμαι να μάχεται για την διατήρηση της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Συγκλονιστικός. Το λάβαρο της Αγίας Λαύρας να ανεμίζει στα επαναστατικά του χέρια. Μακάρι να μπορούσε να αναστηθεί ο Φρόυντ και να ξεκινήσουμε τον δικό μας αγώνα υπέρ της αναγραφής της ψυχιατρικής κατάστασης του καθενός. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα είχα γλιτώσει από τον κύριο Μπονουί. Τουλάχιστον θα είχα προειδοποιηθεί. Μία εβδομάδα τώρα δεν έχω σκουπίσει γιατί σέρνει τα πατζάκια της πυτζάμας του στο πάτωμα. Συνεννοούμασταν με νοήματα. Όμως απόψε, πήρε το ψαλίδι, έκοψε τα πατζάκια ως το γόνατο και άρχισε να γελάει. Τα φρύδια του ανεβοκατεβαίνουν λες και πρόκειται για υαλοκαθαριστήρες αυτοκινήτου. Τα μάτια του λάμπουν. Επικίνδυνα. Και γελάει. Ξεκαρδιστικά, γάργαρα, χωρίς ανάσα. Μετατρέποντας το σπίτι σε φωλιά. Όχι ερωτική. Αυτή του κούκου. Και μου φαίνεται θα είναι η πρώτη φορά που θα πρέπει να κάνω την κότα και τον Κινέζο ταυτόχρονα. Σαν ανέκδοτο. Τα γέλια εξάλλου τα έχουμε.

Το ρεπό του Μπονουί

Όταν ξενυχτάς τον νεκρό στο σπίτι, έχεις την εντύπωση πως θα σηκωθεί κάποια στιγμή να σου μιλήσει. Ή νιώθεις το πνεύμα του να φέρνει κύκλους πάνω από το κεφάλι σου σαν όρνιο. Αυτή την αίσθηση έχω σήμερα όλη μέρα. Ο κύριος Μπονουί παίζει τον ρόλο του μακαρίτη. Περιφέρεται ασκόπως στο σπίτι, μετά κάθεται για λίγο στον καναπέ, μου αλλάζει τα κανάλια κι ύστερα σηκώνεται και αρχίζει να χοροπηδά στο κρεβάτι. Και δως του πάλι από την αρχή. Πού είναι το περίεργο θα μου πείτε. Δεν έχει πει ούτε λέξη από το πρωί. Και θα έβαζα στοίχημα πως η μόνη φορά που συναντήθηκαν τα βλέμματά μας ήταν όταν φόρεσα τις παντόφλες του. Δεν με ενοχλεί η σιωπή. Αλλά η παρουσία του είναι πιο ηχηρή κι από κραυγή. Δεν άντεξα και τον ρώτησα. «Μα τι παριστάνεις όλη μέρα;». Πήρε μια χαρτοπετσέτα και μου έγραψε «Σήμερα πήρα ρεπό από σένα». Χασκογέλασα. Πόσο αστείος. Από την άλλη όμως, σκέφτομαι πως σε λίγο το ρολόι θα δείξει μεσάνυχτα και το ρεπό του θα λήξει. Και τότε θα μου έρθει με ύφος απαρηγόρητου αγοριού στον καναπέ και θα αρχίσει να παίζει πιάνο με τα δάχτυλα των ποδιών του στις πατούσες μου. Κι εγώ σπάω το κεφάλι μου να βρω πώς θα τον εκδικηθώ για την σημερινή ημέρα. Απόψε θα κοιμηθώ μες στο ψυγείο.

Η θεραπεία του Μπονουί

Πέρασα μισή ώρα προσπαθώντας να παρηγορήσω τον κύριο Μπονουί. Όχι με αγκαλιές και χάδια. Με είχει βάλει να του διαβάσω πώς θεραπεύει ο Χριστός. Αφού πρώτα με υποχρέωσε να κατέβω με την ρόμπα ως την είσοδο της πολυκατοικίας να πάρω το φύλλο μιας μηνιαίας χριστιανικής εφημερίδας που είδε το πρωί και το λιμπίστηκε. Προσπάθησα να το αποφύγω στην αρχή. «Ξέρεις, ο πόνος είναι η μόνη σίγουρη οδός προς την ενηλικίωση», του είπα. Ο κύριος Μπονουί όμως έχει πάσο απεριορίστων διαδρομών μεταξύ εφηβείας και πρόθυρα ενηλικίωσης. Μα ποτέ δεν περνάει την γραμμή. Σαν το αόρατο χέρι που δεν άφηνε την Οσία Μαρία την Αιγυπτία να μπει στον ναό. «Πονάς ακόμη;» τον ρώτησα. Σήκωσα τα μάτια από το άρθρο και τον είδα κάτω από τα σκεπάσματα στον καναπέ με τα μάτια κλειστά κι ένα περίεργο σαδιστικό χαμόγελο στα χείλη. Τελικά ο Χριστός δεν ξέρω αν θεραπεύει ή σώζει, αλλά σίγουρα αποκοιμίζει. Και τώρα σσσς ησυχία, μην ξυπνήσουμε τον Μπονουί.