Η Διεύθυνση Τροχαίας Αττικής έχει ανακοινώσει μέρες τώρα έκτακτες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στο κέντρο της Αθήνας για ένα ολόκληρο 24ωρο, ανήμερα της επετείου της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Από την άλλη πλευρά, έχουν ανακοινωθεί συλλαλητήρια σαν να επρόκειτο για απογευματινές και βραδινές παραστάσεις θεατρικού έργου. Διαλέγεις ποιο σε βολεύει σε σχέση με το πρόγραμμά σου και πας. Όλοι είναι καλά προετοιμασμένοι. Κι αυτοί που θα διαδηλώσουν, κι αυτοί που θα αντιμετωπίσουν τους διαδηλώτες, μα και οι άλλοι που θέλουν να κινηθούν στο κέντρο.

Αυτό όμως που λείπει και που σηματοδότησε εκείνο το βράδυ πριν 2 χρόνια, είναι ο αιφνιδιασμός. Κανείς δεν περίμενε ή δεν μπορούσε να προβλέψει τα τεκτενόμενα εκείνης της νύχτας. Αιφνιδιάστηκε ολόκληρη η χώρα με την δολοφονία του Αλέξη. Είδηση που ταξίδεψε μέσα σε λίγα λεπτά απ’ άκρη σ’ άκρη. Με SMS, email, τηλεφωνήματα. Αυτός ο αιφνιδιασμός χτύπησε διάνα στο θυμικό των ανθρώπων, ανεξαρτήτως ηλικίας και τους έβγαλε στους δρόμους. Έτσι αιφνιδιάστηκε και η Αστυνομία. Εντελώς απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει όλο αυτό τον κόσμο. Τα συναισθήματα που προκάλεσε η δολοφονία του Αλέξη έγιναν πέτρα, μολότοφ και συνθήματα. Έγιναν κεριά, ποιήματα και λουλούδια στη συμβολή Τζαβέλα και Μεσολογγίου.

Αν πρέπει να μείνει κάτι ζωντανό από εκείνο το βράδυ, πέρα από την μνήμη του Αλέξη, είναι αυτό το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Αν δεν θέλουμε να καταντήσει και η 6η Δεκεμβρίου άλλη μία 17η Νοέμβρη με τα χρόνια, ας κρατήσουμε τότε αυτό. Κι αν ήταν στο χέρι μου, θα απέτρεπα όποιο συλλαλητήριο έχει κανονιστεί για σήμερα. Θα άφηνα Τροχαία και Αστυνομία να περιμένουν και να αναρωτιούνται. Και μια άλλη μέρα, τυχαία, θα κατέβαζα τον κόσμο στο δρόμο. Αιφνιδιαστικά κι ακανόνιστα. Χωρίς προγραμματισμό. Αυθόρμητα, όπως το χαμόγελο του Αλέξη στην φωτογραφία που κοσμεί τους τοίχους πια σαν stencil.