Στην Μανταλένα, η Βουγιουκλάκη γρατζουνάει το λαρύγγι της φωνάζοντας “Άλλος με τη βάρκα μας;” προσπαθώντας να προσελκύσει πελατεία. Πιο δίπλα ο Παπαμιχαήλ κάνει ακριβώς το ίδιο, απλά λίγο πιο βαρύτονα. Καθώς οι δουλειές δεν πηγαίνουν καλά για την δόλια Μανταλένα, ο παπάς του νησιού αποφασίζει να βοηθήσει το ορφανό με μια μικρή μπαγαποντιά. Δεν χρειάζεται να συνεχίσω. Από το 1960 που έκανε πρεμιέρα η ταινία, παίζεται σε επανάληψη ανά τακτά χρονικά διαστήματα, οπότε όλα αυτά μας είναι λίγο έως πολύ γνωστά.

Aυτό που δεν γνωρίζουμε, αλλά πιθανόν πολύ σύντομα να ζήσουμε, είναι ότι βρισκόμαστε ένα βήμα από το remake της ταινίας εν έτει 2011. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση, αντί για καϊκια θα έχει κινήματα ανεξάρτητων πολιτών και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα παίζουν οι ιδρυτές αυτών. Τον ρόλο του παπά μπορεί άνετα να πάρει ο Άνθιμος, αν και πολύ φοβούμαι ότι ακόμα κι αν μας τάξει να καεί μετά τον θάνατό του ώστε να σνιφάρουμε την τέφρα του, δεν πρόκειται να μαζέψει πελατεία. Όχι γιατί δεν θα είναι ποιότητος ΑΑ η στάχτη του Μητροπολίτη, μα πολύ απλά με τον ρυθμό με τον οποίο ξεπετάγονται τα κινήματα λες και είναι χαρταετοί την Καθαρά Δευτέρα, δεν θα έχει μείνει πολίτης για να τα ακολουθήσει.

Ο λόγος που έχει πάρει τα πάνω του αυτό το νέο trend είναι ακόμα αδιευκρίνιστος. Πολλοί θα σκεφτούν ότι ίσως ζήλεψαν το γκελ που έκαναν οι atenistas. Και έχει μια λογική αυτή η εκδοχή, αλλά μόνο όταν μιλάμε για κινήματα από πολίτες για τους πολίτες. Όταν όμως εμπλέκονται σε αυτά άνθρωποι της πολιτικής ζωής αυτής της χώρας ή και καταξιωμένοι καλλιτέχνες, τότε καταλαβαίνετε ότι πρόκειται απλά για την πιο εύκολη λύση για να δηλώσει κάποιος την παρουσία του. Είναι κάτι ανάμεσα σε κόμμα και μπλουζάκι με πιασάρικο καταγγελτικό τσιτάτο για στάμπα, τυπωμένο σε συνοικιακό μαγαζί. Ναι μεν δεν έχεις το άγχος για τις δημοσκοπήσεις που σου φέρνει το πρώτο, αλλά δεν θυμίζεις και λυκειόπαιδο που γύρισε από την πενταήμερη με το δεύτερο.

Τι έχουν όμως να προσφέρουν τα Κ.Α.ΠΟ. από τους συγκεκριμένους κυρίους; Αν λάβουμε υπόψιν μας τα όσα λέχθηκαν κατά την ανακοίνωση του τελευταίου φρούτου από τους Δημαρά-Οικονόμου (παραβλέποντας την “φτωχή” ομιλία κάμποσων χιλιάδων λέξεων του Μίκη καθαρά για λόγους οικονομίας των χασμουρητών), τότε η απάντηση είναι εύκολη και μονολεκτική: Τίποτα. Διότι δεν μπορεί να θεωρηθεί στόχος “οι συναντήσεις με πολιτικούς, κοινωνικούς φορείς και με τους πολίτες και κυρίως εκείνους που απείχαν από τις κάλπες προκειμένου να συζητηθούν τα προβλήματα της χώρας”. Αυτά είναι αστειότητες. Αν ήταν έτσι, θα μπορούσαν κάλλιστα να ανοίξουν κουβέντα με τον κόσμο παίρνοντας σβάρνα τα καφενεία και τα κομμωτήρια, μέχρι να μαλλιάσει η γλώσσα τους.

Βέβαια δεν έχουν κι άδικο από την μεριά τους. Αν οι atenistas έχουν πάρει εργολαβεία κάθε ζαρντινιέρα του Λεκανοπεδίου κι έχουν εξαφανίσει τα ρεσό από την αγορά, τι άλλο μένει για αυτά τα κινήματα να κάνουν ώστε να συνεισφέρουν στο κοινό καλό; Μια πρώτη ιδέα είναι να ξεχυθούν οι του Μίκη στα δάση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού συμβάλλοντας έτσι στην πυροπροστασία, ανακυρήσσοντας παράλληλα την ΣΠΙΘΑ σε προστάτη της πυροσβεστικής. Ανάλογος προστάτης για την Τροχαία θα μπορούσε να ανακυρηχθεί το Κ.Α.ΠΟ. των Δημαρά-Οικονόμου, βοηθώντας στην ρύθμιση της κυκλοφορίας τις μέρες που απεργούν τα ΜΜΜ, μιας και ο κύριος Γιάννης γνωρίζει καλά το παιχνίδι του δακτυλίου. Κοινώς “τις μονές μέρες παραιτούμαι από βουλευτής, τις ζυγές παραμένω ως έχει”.

Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι τομείς στους οποίους θα μπορούσαν να δραστηριοποιηθούν ώστε να βελτιωθεί η καθημερινότητα των πολιτών, αν όμως συνεχίσει να εξαπλώνεται αυτό το trend με τέτοιο ρυθμό, σκέφτομαι πολύ σοβαρά να ιδρύσω κι εγώ τους kinimatistas που θα λειτουργούν σαν εποπτική αρχή & συντονιστικό όργανο των απανταχού κινημάτων ανεξάρτητων πολιτών. Γιατί όπως είπε και η Βάσω Παπανδρέου “Υπάρχει έλλειμα συντονισμού και ταχύτητας στην κυβέρνηση”.  Ε, να μην γίνουμε όλοι ίσα κι όμοια.