Ο ύπνος θρέφει τα παιδιά και ο ήλιος τα μοσχάρια, λένε. Εγώ δυστυχώς δεν ανήκω σε καμία από τις δύο κατηγορίες. Ο ήλιος επιβιβάζει την πίεσή μου σ’ ένα επικίνδυνο ρόλερ κόστερ και ο ύπνος δοκιμάζει τις αντοχές μου με ασυνάρτητα όνειρα. Κάπως έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι ξύπνησα απότομα σήμερα έχοντας την αίσθηση ότι ακουμπούσα σε κατουρημένη πάνα μωρού. Το ανώμαλο υποσυνείδητό μου είχε ταξιδέψει μέχρι το Μαξίμου για ένα τρυφερό τετ-α-τετ με τον ΓΑΠ. Αυτό από μόνο του είναι ένας σοβαρός λόγος για ψυχανάλυση -ή και για εξορκισμό. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος Έλληνας πολίτης που να ονειρεύεται τον Γιώργο. Αμφιβάλλω αν τον ονειρεύεται ακόμα και η Άντα.

Ανακάθισα στον καναπέ για λίγο προσπαθώντας να βάλω το όνειρό μου σε μια τάξη. Ο Γιώργος φορούσε την γνωστή μοβ γραβάτα του Καστελόριζου κι εγώ ήμουν ντυμένη μ’ ένα λευκό ριχτό σαν σύγχρονη Καρυάτιδα. Καθόμασταν αντικρυστά και πάνω που είχε γύρει προς το μέρος μου για να μου εκμυστηρευτεί κάτι, χτύπησε το κινητό του και τότε ως δια μαγείας, εξαφανίσθη από τον χώρο. Άπιαστος ακόμα και στο όνειρο ο Γιώργος, σκέφτηκα.

Εμφανώς ενοχλημένη μα και μπερδεμένη συνάμα, έτρεξα να συμβουλευτώ ονειροκρίτη. Φτάνω στο Μ, μουστάκι. “Αν μια γυναίκα ονειρευτεί πως θαυμάζει ένα μουστάκι, σημαίνει πως η αρετή της κινδυνεύει και θα πρέπει να είναι προσεκτική στις συναναστροφές της”. Έχει δίκιο ο ονειροκρίτης. Οι κακές παρέες μπορούν να σε βάλουν σε μπελάδες. Κι ο Γιώργος σίγουρα το γνωρίζει αυτό καλά μετά και από τα κατορθώματα των κολλητών του από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Δεν γνωρίζω με τι κριτήρια μπαίνεις στο κλαμπ των Σοσιαλιστών, αλλά, κρίνοντας από τα τελευταία δείγματα, έχω αρχίσει να πιστεύω πως δεν πρέπει να διαφέρει και πολύ από τον τρόπο με τον οποίο κάποτε μεγαλοαστοί τα ακουμπάγανε αδρά για να αποκτήσουν τίτλους ευγενίας. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση η απόκτηση της κάρτας μέλους από λάθος ανθρώπους, μπορεί να σε εκθέσει ανεπανόρθωτα και να πρέπει μετά να τρέξεις να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα.

Πολύ πιθανόν έτσι να εξηγείται κι η μοβ γραβάτα του Γιώργου στο όνειρό μου, μονολόγησα. Ήταν κατάλληλα ντυμένος για να μεταβεί στην Αίγυπτο και να μεταφέρει το μήνυμα των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν ξέρω τι του πέρασε από το μυαλό όταν αποφάσισε αυτή του την επίσκεψη. Ίσως να θέλησε να μιμηθεί τον πατέρα του κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο, αλλά το πρόβλημα είναι πως ο αιγυπτιακός λαός δεν έχει ανάλογες μνήμες για να το εκτιμήσουν δεόντως. Από την άλλη, ίσως να σκέφτηκε πως θα μπορούσε να προσφέρει σκουπίζοντας τις πέτρες από την πλατεία Ταχρίρ. Όποιο κι από τα δύο να ισχύει, σίγουρα θα είχε μεγαλύτερη αξία από το να αναπαραγάγει έναν καλά προβαρισμένο λόγο άνευ ουσίας.

Μπορώ να τον φανταστώ. Ανεβασμένος σ’ ένα από τα τανκ του στρατού που βρίσκονται περιμετρικά της πλατείας, να μιλάει για μια ομαλή και ειρηνική μετάβαση προς τη δημοκρατία. Με το ίδιο απαθές ύφος με το οποίο κάνει δηλώσεις στο εξωτερικό για την πορεία της ελληνικής οικονομίας λες και καλύπτει κάποιο ρεπορτάζ του Bloomberg. Μπορώ να μαντέψω και την αντίδραση των εξεγερμένων. Θα τους άφηνε παγερά αδιάφορους σαν να επρόκειτο απλά για ένα ευχάριστο διαφημιστικό διάλειμμα. “Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει αλλά ειρηνικά” να τους φωνάζει ο ΓΑΠ. “Δεν νομίζω Μουστάκι!” να απαντά ο λαός, γυρνώντας του την πλάτη μεγαλοπρεπέστατα και επιστρέφοντας στα συνθήματα κατά του Μουμπάρακ.

Δεν είναι βέβαια η πρέπουσα συμπεριφορά προς ένα εισαγόμενο ειρηνοποιό αλλά ίσως είναι καλύτερα για όλους μας που ακυρώθηκε η επίσκεψή του. Εξάλλου ο μόνος που έχει παίξει με επιτυχία αυτό το ρόλο είναι ο Τζορτζ Κλούνεϊ. Χμ, μήπως τελικά αυτόν ήθελα να δω εξαρχής στο όνειρό μου κι αντί “No Martini, no party” να μπερδεύτηκε το υποσυνείδητό μου ανάμεσα στις διαφημίσεις;