Υπάρχει μία μικρή ιστορία που αποτελεί τον υπέρτατο ύμνο στην αγάπη της μάνας. Μας την έλεγαν συχνά στο κατηχητικό. Για την ακρίβεια, σε συχνότητα αντιβίωσης. Όπως καταλαβαίνετε, έως και σήμερα την θυμάμαι καλύτερα κι από τον αριθμό της ταυτότητάς μου. Πάει κάπως έτσι: Κάποτε υπήρχε ένα παλικάρι το οποίο ήταν σφόδρα ερωτευμένο με μία κοπέλα. Ήθελε να την παντρευτεί και της έλεγε πως θα έκανε τα πάντα για να της αποδείξει την αγάπη του. Εκείνη λοιπόν του ζήτησε να φέρει την καρδιά της μάνας του. Εκείνος, χωρίς δεύτερη σκέψη, πήγε ως το σπίτι του, ξερίζωσε την καρδιά της μαμάς του κι έτρεξε να της την πάει. Στο δρόμο, κάπου σκόνταψε από την βιασύνη του κι έπεσε κατάχαμα. Τότε ακούστηκε η φωνή της μάνας μέσα από την καρδιά που κειτόταν μερικά μέτρα πιο μακριά: “Χτύπησες παιδί μου;”.

Δεν λέω. Εξαιρετικά διδακτική ιστορία αλλά πρέπει να είμαι ειλικρινής. Είχα αρκετές ενστάσεις ως προς το τέλος της. Δεδομένων των εμπειριών μου, αν η καρδιά ήταν της δικιάς μου μάνας δεν θα σταματούσε σε αυτή την απλή ερώτηση. Όχι. Αυτό θα ήταν απλώς ο προθάλαμος σε ένα τεράστιο παλάτι χτισμένο από λέξεις που καταρρέει μπροστά σε ανύποπτα αυτιά. Οι βαλβίδες της καρδιάς θα ανοιγόκλειναν και θα ακουγόταν κάτι σαν “Ξέρεις, και ο Μιχαλάκης της κυρά Βαρβάρας της κομμώτριας είχε πέσει μια φορά, χτύπησε το πόδι του, δεν το πρόσεξε και με τα χρόνια τού δημιούργησε πρόβλημα όταν άλλαζε ο καιρός με αποτέλεσμα τώρα να τρέχει κάθε τρεις και λίγο για φυσιοθεραπείες. Α, και ξέρεις ποιος του κάνει τις φυσιοθεραπείες ε; Ο Νίκος που μένει πάνω από την καθηγήτριά σου των αρχαίων στο Λύκειο. Τι πάει να πει δεν ξέρεις ποιος Νίκος; Καλέ ο Νίκος, ο γιος του Τάσου του τσαγκάρη που παντρεύτηκε την Αργυρώ, την κόρη του Αλέκου του βαρκάρη, που έχουν κάτι ελιές δίπλα στις δικές μας;”.

Θαρρώ πως δεν χρειάζεται να συνεχίσω. Το πιάσατε το υπονοούμενο. Η μάνα είναι από τους ανθρώπους που θα σε πάει Τρίπολη μέσω Πεκίνου και θα σου αγοράσει δώρο κι ένα καρότσι αναμνηστικά. Τηλεφωνεί μέρα παρά μέρα και αναμεταδίδει τα νέα του βλαχόνησου. Δεν έχει σημασία αν ενδιαφέρεσαι, αν ρώτησες ή αν γνωρίζεις σε ποιους αναφέρεται. Είναι σαν την ΕΡΤ και το ανταποδοτικό τέλος στον λογαριασμό της ΔΕΗ. Όλοι το πληρώνουμε ασχέτως εάν παρακολουθούμε τα κρατικά κανάλια. Κάπως έτσι λοιπόν, μαθαίνεις νέα ανθρώπων που αγνοείς την ύπαρξή τους. Πολύ πιθανόν και αυτοί να αγνοούν τη δική σου, αλλά στο μυαλό της μάνας οι άνθρωποι συστήνονται με την ταχύτητα που ταξιδεύει η πληροφορία μεταξύ των νευρώνων του εγκεφάλου.

Είναι γεγονός πως προκαλεί κάποια ενόχληση όλο αυτό αλλά μετά από 30 χρόνια στο ρόλο της κόρης, μαθαίνεις και το αγαπάς. Μέχρι όμως τη στιγμή που η μάνα ξεκινά να ξεχνάει νέα που σε αφορούν πραγματικά. Πρόσφατο κρούσμα την προηγούμενη εβδομάδα. Κάπου μεταξύ της κυρά Γιωργίας που έκλεισε το περίπτερο και της συμμαθήτριας που έγινε για δεύτερη φορά μάνα, θυμάται πως το σκυλί μας πέθανε προ δέκα ημερών. Στο ενδιάμεσο, έχουμε μιλήσει -ή για να είμαι ακριβής, μου έχει δώσει ραπόρτο- τουλάχιστον πέντε φορές. Στο άκουσμα της είδησης, το σαγόνι έχει αρχίσει και σφουγγαρίζει τα πατώματα. Οποιαδήποτε προσπάθεια παραπόνου πέφτει πάνω στον τοίχο της λησμονιάς. “Ε, το ξέχασα”. Τόσο φυσικά ειπωμένο, σαν την αγάπη της μάνας.

Έκτοτε, όπως ίσως φαντάζεστε, το πρώτο πράγμα που την ρωτάω είναι ποιος πέθανε. Γιατί αν έχει ξεχάσει να σου αναφέρει τον θάνατο του σκύλου σου που τον είχες 14 χρόνια, οι πιθανότητες να μάθεις πως έφυγε κάποιος συγγενής, αφού πρώτα τα σκουλήκια κάνουν κούνια στα αποστεωμένα του πλευρά, είναι περισσότερες από τον πληθυσμό της Κίνας. Αυτό βέβαια είναι σαν να τροφοδοτείς με κέρματα το αλογάκι που έχει καβαλήσει παιδάκι σε έξαλλη κατάσταση και κοντεύει να σε τρελάνει. Αλλά κάνεις υπομονή. Εξάλλου οι νόμοι της φύσης είναι απαράβατοι. Το μητρικό γάλα ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού και η μητρική πάρλα καταρρακώνει το νευρικό. Κάπως έτσι γαλουχούνται οι άνθρωποι που απαντούν ΔΞ/ΔΑ σε δημοσκοπήσεις, σκέφτομαι. Από το αδιάφορο “ω, μα τι μου λες…;” στο τηλέφωνο.

*Αναδημοσίευση από www.eyedoll.gr