Η είδηση που έσκασε πρόσφατα περί ελαφριάς απώλειας της ακοής στους εφήβους από φορητές μουσικές συσκευές τύπου iPod διεγείρει τα πιο σκοτεινά σημεία του εγκεφάλου. Αν είστε καχύποπτοι, τότε βλέπετε πίσω από αυτήν κάποιον αντίπαλο του Steve Jobs με σατανικό χαμόγελο να τρίβει τα χέρια του. Αν έχετε παιδιά, τότε σταυροκοπιέστε που επιτέλους βρέθηκε ένας χριστιανός να συνηγορήσει πως ήρθε η ώρα για το μπουμπούκι σας να βγάλει τα ακουστικά από τα αφτιά του και να επικοινωνήσετε χωρίς να θυμίζετε τροχονόμο. Εγώ, πάλι, γέρνω πίσω στην καρέκλα, κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά ένα μάτσο αναμνήσεις γεμάτες αίμα και ταλαιπωρία.

Όλα ξεκίνησαν ένα κολασμένο Πάσχα πριν από περίπου 20 χρόνια. Κατ’ ομολογία της μάνας, είχα αρπάξει ένα γερό κρύωμα, επειδή έτρεχα πάνω-κάτω σαν διάβολος ιδρώνοντας, και το οποίο αντιμετωπίστηκε κλασικά με Deponάκια, τσαγάκια και σουπίτσες. Εγώ σήμερα πιστεύω ότι απλά ο Θεούλης εκνευρίστηκε που είχα το θράσος να περνάω κάτω από τον Επιτάφιο, όπως θέλει το έθιμο, και να χτυπάω την ξύλινη βάση του κάνοντας πλάκα με τις γριες που τρομάζανε. Τέλος πάντων. Αμαρτωλό σκυλί ψόφο δεν έχει κι έτσι το κρύωμα μου έφυγε σχετικά γρήγορα.

Ο καιρός πέρασε ανυποψίαστα κι ήρθε το καλοκαίρι. Στο βλαχόνησο αυτό σήμαινε αυτομάτως πρωινό ξύπνημα γύρω στις 10, μαγιό, πετσέτα, μάσκα και βουρ για την θάλασσα. Ούτε αντηλιακά, ούτε περιοδικά, ούτε καν ένα κατοστάρικο (δραχμές ε;) στην τσέπη, μιας και την περισσότερη ώρα βρισκόμουν κάτω από το νερό μαζεύοντας νεκρούς αχινούς και γυαλιστερές. Μαζευόμουν σπίτι μόνο όταν χανόταν ο ήλιος και μαύριζε ο βυθός ή όταν ένιωθα τα πρώτα βιολιά να δίνουν ρεσιτάλ στο στομάχι μου από την πείνα. Ήταν, βλέπετε, η εποχή που είχε βγει το “Απέραντο Γαλάζιο” του Luc Besson και είχα πραγματικά μαγευτεί. Τα μεγάλα βάθη, το πείσμα των δυτών κι αυτή η απόλυτη σιωπή του βυθού που σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου.

Προς το τέλος του καλοκαιριού ο έρωτας μου για την θάλασσα είχε φουντώσει επικίνδυνα, όπως επίσης και η ένταση της φωνής όταν έβλεπα τηλεόραση. Μέρα με την μέρα την ανέβαζα κατά μία μπάρα έως ότου δεν είχε πια άλλο. Είχα επισήμως κατακτήσει το Έβερεστ των ντεσιμπέλ! Τότε ήταν και που μπήκαν ψύλλοι στα αφτιά της μάνας ότι κάτι δεν πάει καλά με το βλαστάρι της. Μου μίλαγε κι εγώ την αγνοούσα παντελώς, εκτός κι αν είχα στραμμένο το βλέμμα μου προς το μέρος της. Αν και γαϊδούρα εκ γεννετής, δεν ήμουν ποτέ αγενής, οπότε χτύπησε το καμπανάκι και ξεκίνησε ένας μαραθώνιος ιατρικών εξετάσεων.

Η διάγνωση ήταν ρήξη τυμπάνου και στα 2 αφτιά, η οποία εξελίχθηκε σταδιακά με αφετηρία το Πασχαλιάτικο κρύωμα και αποκορύφωση τις πολύωρες βαθιές βουτιές μου. Η μόνη λύση ήταν τυμπανοτομή. Όσα ακολούθησαν είναι τόσο θολά στην μνήμη μου, που αν δεν είχε καταγεγραφεί η επέμβαση στο παιδικό μου βιβλιάριο, θα έπαιρνα όρκο ότι το είδα προσφάτως στο Grey’s Anatomy. Μόνο δυο πράγματα έχω συγκρατήσει με κόπο και συχνά παίρνουν μορφή εφιάλτη στον ύπνο μου: Δύο χειρουργικές μάσκες -η μία συνοδευόμενη από ένα ζευγάρι γυαλιά με μαύρο σκελετό- να σκύβουν από πάνω μου λίγο πριν γείρω στα μπούτια της νάρκωσης και μια τεράστια στάλα αίματος στο μαξιλάρι μου, σαν την σημαία της Ιαπωνίας, όταν συνήλθα από το χειρουργείο.

Όλα πήγαν περίφημα έκτοτε… Μέχρι πέρσι. Όταν μια μέρα συνειδητοποίησα στη δουλειά ότι μου μίλαγαν οι κοπέλες σε απόσταση ενός μέτρου κι εγώ παρίστανα τον Αλκαίο ρωτώντας Τι, τι, ε; Τι, τι; Βέβαια, όταν τις κοιτούσα δεν είχα πρόβλημα να συνεννοηθώ. Βλέπετε, ο τσάκαλος είχα εξασκηθεί να διαβάζω τα χείλη από μικρή. Με μισή καρδιά έκλεισα ραντεβού στον ΩΡΛ. Του εξήγησα την περίπτωσή μου κι αμέσως άρχισε να κοπανάει το διαπασών στον αγκώνα και να το πλησιάζει προς το μέρος μου με απειλητικές διαθέσεις. Μία στην είσοδο του αφτιού και μία στο κόκκαλο πίσω από αυτό, εκεί που περνάει το νεύρο. Ο διάλογός μας δε είχε μεγάλη σεξουαλική αξία. “Τώρα; Καλύτερα;”. “Ναι γιατρέ μου, πολύ καλύτερα”. “Εδώ πώς είναι;”. “Α, εκεί είναι τέλεια”.

Ύστερα με έστειλε να κάνω μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και τον ευχαριστώ. Η μαστούρα που σου χαρίζει το OMNISCAN καθώς κυλάει στις φλέβες σου μέχρι να φτάσει στον εγκέφαλο, είναι άνευ προηγουμένου. Αν ήταν φθηνότερο, είμαι σίγουρη ότι η Καλαμάτα κι η Κρήτη θα κλαίγανε πολλά χαμένα έσοδα. Όπως φαντάζεστε, η τομογραφία δεν έδειξε τίποτα. Αν και ο γιατρός με ρώτησε αν έχω χτυπήσει στο κεφάλι καθόλου. Δεν ήξερα ότι η ανωμαλία είναι ανιχνεύσιμη, σκέφτηκα.

Η τελευταία εξέταση ήταν το ακοόγραμμα. Είναι η πιο γκλάμορους εξέταση που έχω κάνει. Μπαίνεις σε ένα δωμάτιο διαστάσεων τουαλέτας, φοράς τα ακουστικά, ο ηχολήπτης-γιατρός απ’έξω σε βομβαρδίζει με μπιπ όλων των συχνοτήτων κι εσύ σηκώνεις το χέρι σου σαν μαθητής που θέλει να πάει τουαλέτα για να επιβεβαιώσεις ότι όντως το ακούς. Αν ήταν σε γρηγορότερο τέμπο τα μπιπ, άνετα την βλέπεις Μαζωνάκης στο Gucci Φόρεμα και ονειρεύεσαι την πρώτη σου εμφάνιση στην εκπομπή της Πάνιας.

Τα αποτελέσματα του ακοογράμματος το έλεγαν ξεκάθαρα. Έως 20% μείον στις υψηλές συχνότητες κι ένα 50% στις χαμηλές. Σκατά. Δεν θα μπορώ να ακούω τα ψιθυριστά προστυχόλογα που λέγονται με μπάσα φωνή πάνω στην έκσταση της ηδονής. Αυτό μου ξέφυγε και το είπα δυνατά. Γέλασε ο γιατρός και μου έγραψε κορτιζόνες. Μετά από 20 μέρες πάλι ακοόγραμμα. Τα πράγματα είχαν καλυτερεύσει μα αυτό που τον ανησυχούσε είναι ότι φαίνεται να ακούω καλύτερα από το νεύρο. Που σημαίνει ότι κάτι εμποδίζει τον ήχο να ταξιδέψει σωστά στο εσωτερικό του αφτιού. Μου είπε ένα απίστευτο ιατρικό όρο για μια πάθηση που μεταφράζεται στην ουσία με χειρουργείο κι εμφύτευμα, αλλά μιας και είδαμε πρόοδο με τις κορτιζόνες μου συνέστησε να κάνω ένα ακοόγραμμα κάθε χρόνο για να βλέπουμε την εξέλιξη της κουφαμάρας μου. Έτσι πλέον, στο ημερολόγιό μου έχω ζευγαρώσει το τεστ ΠΑΠ με τον ΩΡΛ. Πόδια κι αφτιά σε πλήρη έκταση στο όνομα της πρόληψης!

Το ραντεβού για το ακοόγραμμα πλησιάζει, μα από προχθές μου έχει μπει μια τρελή ιδέα στο μυαλό. Οι μάγοι του telemarketing λανσάρουν τον προσωπικό ενισχυτή ήχου, Loud ‘N’ Clear. Θυμίζει bluetooth handsfree αλλά σε πιο μακρόστενο σχήμα. Κάτι σαν τουλούμπα κοτσαρισμένη στο αφτί χωρίς το σιρόπι. Η κοπέλα που το φορά δείχνει ευχαριστημένη. Σκέφτομαι να το δοκιμάσω -κάνει μόλις 22 ευρώ- κι έτσι ίσως γλιτώσω και την εγχείρηση αλλά πρωτίστως τα κατοστάρια που δίνω στον γιατρό. Ε, κι αν μείνω ικανοποιημένη με το σήμα καμπάνα, θα το συστήσω και στον Κώστα Γιαννακίδη που παλεύει με τα ρουτεράκια και τα ασύρματα δίκτυα.