Σαν λαός είμαστε αχόρταγοι στο όρια της λαιμαργίας και της απληστίας. Δεν ικανοποιούμαστε με το λίγο, το μισό, το παρακατιανό. Από τα φεγγάρια μας μέχρι το σουβλάκι. Θέλουμε όλο το πακέτο να έρθει να φουσκώσει το μάτι κι η κοιλιά. Ενίοτε και οι καρδιές. Ίσως γι’ αυτό και να μας αγαπούν οι ξένοι που επισκέπτονται την Ελλάδα. Έχουμε το βίτσιο να μεγιστοποιούμε και την κλανιά του γείτονα αν αυτό μας κάνει να ονειρευτούμε έστω και για λίγο. Και στους καιρούς που ζούμε, το έχουμε ανάγκη. Το θέμα είναι πόσο;

Τόσο ώστε να γίνουν συζητήσεις επί συζητήσεων μεταξύ Υπουργείου Πολιτισμού και ΠΕΥΦΑ για το αν και ποιοι αρχαιολογικοί χώροι θα παραμείνουν ανοιχτοί για να απολαύσει ο ταλαιπωρημένος πολίτης το Αυγουστιάτικο δίφραγκο. Τι κι αν αυτή η πανσέληνος σημαίνει πανηγυρικά το τέλος του καλοκαιριού; Εθελοτυφλούμε. Ο κόσμος πέρα από αίμα, άρτο και θεάματα, θέλει και το παραμύθιασμά του κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι. Αφήστε που είναι και μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με τους αρχαίους προγόνους μας. Να σκύψουμε και να αφουγκραστούμε τις κατάρες που μας ρίχνουν για το πώς καταντήσαμε αυτό που χτίζανε με κόπο και ξεζούμισμα της φαιάς τους ουσίας. Εμείς την έχουμε πάρει, την έχουμε τοποθετήσει σε αεροστεγή συσκευασία Tetrapack και την πουλάμε κοψοχρονιά σε περαστικούς αλλοδαπούς που τους τρέχει το τζατζίκι απ’ το στόμα για να χωνέψουν.

Τόσο ώστε να υπομένουμε το μποτιλιάρισμα και την φλυαρία του μωρού μας που έχει σεληνιαστεί και που υπό άλλες συνθήκες καθημερινής τρέλας θα είχαμε αρχίσει την πρόστυχη επίκληση των μισών αγίων της Εκκλησίας μας συνοδευόμενη από μούντζα βασιλική στους μπροστινούς οδηγούς. Σ’ αυτό προσθέστε και την φαντασία των ραδιοφωνικών playlists. Ξαφνικά το “Last Christmas” φαντάζει στα αφτιά μας σαν φρέσκο χιτ του φετινού καλοκαιριού καθώς οι σταθμοί έχουν ξεσηκώσει ό,τι τραγούδι αναφέρεται σε φεγγάρι εκτός του παιδικού “Φεγγαράκι μου λαμπρό”. Ίσως γιατί παραπέμπει στο φλέγον ζήτημα των ημερών με τις προσλήψεις εκπαιδευτικών που δεν επαρκούν για να καλυφθούν οι ανάγκες για το νέο σχολικό έτος. Ε και είπαμε, πάμε για να ξεσκάσουμε και για να ονειρεύτουμε. Αν θέλαμε να μας πιάσει κατάθλιψη τότε θα καθόμασταν σπίτι και θα παίζαμε σε replay το δελτίο του Mega μέχρι να σταματήσει η καρδιά μας να χτυπάει σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Τόσο ώστε να δώσουμε τόπο στην οργή και να ξεχάσουμε τα όσα μας εκνευρίζουν στο ζουζούνι μας, υποκύπτοντας στα ναζάκια του για να απολαύσουμε αγκαλίτσα την ανεπίσημη τελετή έναρξης του φθινοπώρου. Η γκρίνια και η φαγωμάρα μπορούν να περιμένουν λίγες ωρίτσες. Δεν είναι εξάλλου με χρονοχρέωση για να φοβόμαστε το μπουγιουρντί στο τέλος. Αυτό που δεν μπορεί να περιμένει είναι το φεγγάρι. Συρρικνώνεται σαν ρώγα από σταφύλι που την άφησες στον ήλιο. Και μπορεί σε λίγα χρόνια να είμαστε ακόμα με το ίδιο ταίρι, αλλά θα είναι και η Σελήνη εκεί για να τη θαυμάσουμε πάλι τέτοια εποχή; Αυτή η γοητεία του τζόγου είναι που μας κάνει να βρίσκουμε ξανά την ομορφιά στο πρόσωπο του μωρού μας, ασχέτως αν ήταν μόλις χθες που θελήσαμε να το πνίξουμε με το μαξιλάρι στον ύπνο του.

Κανονικά μέχρι τώρα, θα πρέπει να έχετε ήδη αρχίσει να με καταριέστε που σας χαλάω την ρομαντική ατμόσφαιρα που προσφέρει αυτό το δίφραγκο. Μην δίνετε σημασία. Είμαι κι εγώ με τα φεγγάρια μου…