Δύο πράγματα μπορούν να στιγματίσουν ένα παιδί για πάντα και να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τις καταστάσεις στην ενήλικη ζωή του: το κατηχητικό και η σχολική χορωδία. Σας ακούγεται παράλογο; Ίσως δεν θα έπρεπε. Οι πρόβες για το «Ένα το χελιδόνι» ζουν στην μνήμη μου με την ίδια ένταση όπως ο πρώτος έρωτας. Για χρόνια έβλεπα εφιάλτες με τους στίχους του τραγουδιού. Ένας τροχός που κυλάει πάνω σε κουφάρια και γύρω του να κυκλοφορούν ζόμπι σε μια θάλασσα από αίμα, ενώ ο ήλιος αλλάζει πρόσωπο. Ο λαός που αγωνίζεται, ο λαός που έχει συνείδηση της δύναμής του, ο λαός που είναι κυρίαρχος. Τον ίδιο λαό θυμάμαι να απεικονίζεται και στις σοβιετικές αφίσες. Γυναίκες και άνδρες πίσω από το κόκκινο λάβαρο να έχουν καρφωμένο το βλέμμα τους προς το μέλλον. Είναι το δέος μπροστά στην ιστορική ευθύνη; Είναι η αυτοπεποίθηση που προσδίδει το δίκαιο του αγώνα; Βλέπουν σε όραμα τον Άγιο Νικόλαο; Ίσως είναι ένα συνονθύλευμα όλων αυτών που γίνεται ο αέρας ο οποίος ανεμίζει το τσουλούφι εκείνου που πρωτοστατεί κρατώντας την σημαία. Αν το απομονώσετε από την αφίσα, ενδεχομένως να το βρείτε γελοίο. Αλλά μην νιώθετε ενοχές. Το ίδιο συνέβη και σε αυτές τις εκλογές.

Μέσα από την σοβαρότητα της ιστορικής στιγμής, αναδύθηκε η αισθητική της γελοιότητας. Δεν είναι δύσκολο να την διακρίνει κανείς. Χρειάζεται απλώς να εστιάσετε στις λεπτομέρειες. Όπως ακριβώς περιεργαζόμαστε έναν πίνακα. Από απόσταση είναι ένα σύνολο που βγάζει νόημα, αλλά πλησιάζοντας, βρίσκουμε ατέλεια σε κάθε πινελιά. Έτσι και τα στοιχεία που συνθέτουν τον πίνακα των εκλογικών αποτελεσμάτων, αν απομονωθούν, αποδεικνύουν πως τα πιο σοβαρά πράγματα έχουν στηθεί πάνω σε μικρά κομμάτια γελοιότητας. Πάρτε για παράδειγμα τις δηλώσεις της Αλέκας για τον ψεύτικο λογαριασμό του ΚΚΕ στο twitter. Ο κυρίαρχος λαός εμμέσως χαρακτηρίζεται τόσο αφελής ώστε να πιστέψει πως το κόμμα προτρέπει τους ψηφοφόρους του να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ γίνεται η γυναίκα που τον παίρνει από το χέρι και τον ενηλικιώνει πίσω από το παραβάν, αφού, σύμφωνα με τον Τσίπρα, ο λαός είναι ώριμος όταν ψηφίζει αριστερά. Όταν ψηφίζει ΠΑΣΟΚ, επιστρέφει στην ύπαιθρο. Γιατί η αναγγελία «Ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο Μενίδι» αυτομάτως παραπέμπει σε πανηγύρι με κοψίδια και λαϊκή ορχήστρα. Κοντά στο λαϊκό, παρασιτεί και το καλτ. Ο Καμμένος δηλαδή. Όποια δήλωση ή εμφάνισή του και να θυμηθείτε, μπορεί να σταθεί αντάξια δίπλα στην αλήθεια που κρύβεται στους Sex Pistols. Την οποία βέβαια κατείχε πριν από όλους ο Σαμαράς. Αλλά αυτός είναι μια ξεχωριστή κατηγορία μόνος του. Είναι η πινελιά που επιβεβαιώνει πως το κατηχητικό παίζει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη ενός παιδιού. Που όταν μεγαλώσει θα γίνει κι αυτό λαός. Και θα συνεχίσει να κοιτάει τον ίδιο πίνακα προσπαθώντας να προσδιορίσει τι είναι τελικά. Σοφός, ώριμος, κυρίαρχος ή απλά βουλιμικός που καταναλώνει προσδοκίες και ξερνάει ψήφους;

*Αναδημοσίευση από το Βήμα