Εδώ και δυο μέρες στην γειτονιά μου γιορτάζουμε. Μην με ρωτήσετε τι. Δεν γνωρίζω. Διασκεδάζω μόνο εξ ακοής. Με το που πέσει ο ήλιος, κάπου εδώ γύρω, σε κάποιο σπίτι, ξεσαλώνουν. Μουσική όλων των ειδών. Το μόνο κοινό, οι φωνές κεφιού. Τσιρίδες μάλλον αλλά μικρή σημασία έχει. Γι’ αυτό λοιπόν μ’ αρέσει το καλοκαίρι. Ο κόσμος περνάει καλά και αυτό βγαίνει παντού. Στις καφετέριες, στα μπαλκόνια, στις παραλίες. Και τώρα που είπα παραλίες, θυμήθηκα τα μπάνια του λαού. Του σοφού λαού. Δεν θα βουτούσα ποτέ δίπλα του. Τον φαντάζομαι να τσαλαβουτά και να μολύνει την θάλασσα με την σοφία του αντί με ούρα. Βασικά δεν θα βουτούσα ούτως ή άλλως. Έχοντας μεγαλώσει σε νησί, έχω σιχαθεί τα μπάνια. Το ξέρω ότι είναι βλάσφημο αυτό που λέω, αλλά έτσι είναι. Βέβαια, δεν θα το τολμούσα και για άλλο λόγο. Ποτέ δεν ξέρεις σε ποιο φωτογραφικό κάδρο θα βρεθείς. Θυμάμαι όταν πριν λίγους μήνες είχε κυκλοφορήσει μια παλιά φωτογραφία που έδειχνε τους Γιώργο Λιάνη, Μιμή, Κάρολο Παπούλια και Έλλη Στάη να χαίρονται τα νερά της χώρας μας. Είχε προκαλέσει σάλο. Και ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω γιατί. Ήταν, λέει, οι κυρίες γυμνόστηθες. Ε και; Ανοησίες.

Αν με ρωτάτε, περισσότερο με σόκαρε η φωτογραφία που ανάρτησε ο Άδωνις Γεωργιάδης στον λογαριασμό του στο twitter. Ο ίδιος, ο Τάσος Λιάσκος, ο Μάκης Γιακουμάτος και ο δήμαρχος Φαλήρου σαν αναδυόμενες Αφροδίτες ποζάρουν στον φακό. Και τους ζηλεύω γιατί έχουν αυτό το βλέμμα της ξεγνοιασιάς. Και γιατί να μην το έχουν άλλωστε; Είναι καλοκαίρι, κάνει αφόρητη ζέστη και ο κόσμος δροσίζεται με μακροβούτια. Δεν θέλω ν’ ακούσω ανόητους λαϊκισμούς του τύπου «εδώ η χώρα βουλιάζει κι αυτοί πηγαίνουν στις παραλίες». Πίσω σ’ αυτό που με σκανδάλισε. Αν κοιτάξετε καλά τη φωτογραφία, θα το δείτε να κρέμεται από τον λαιμό του Γιακουμάτου. Ένας ολόχρυσος σταυρός που αντανακλά τις αχτίδες του ηλίου. Τόσο φωτεινός λες και πρόκειται για επιγραφή από νέον. Υπό κανονικές συνθήκες, θα το προσπερνούσα αλλά έχοντας περάσει το κυριακάτικό μου πρωινό να ακούω το κήρυγμα του Άνθιμου, δεν σας κρύβω πως κολάζομαι λίγο. Τι λίγο; Πολύ. Και γι’ αυτό φταίει ο Μητροπολίτης. Αραδιάζει τίτλους που γίνονται σλόγκαν. «Η Ελλάδα δεν αγοράζεται με βενζίνη». «Οι Εβραίοι ερωτοτροπούν με την Θεσσαλονίκη». Συνήθως οι ιερείς διαβάζουν επιστολές Αποστόλων στο ποίμνιό τους, αλλά όχι ο Άνθιμος. Εκείνος διαβάζει αποσπάσματα άρθρων από εφημερίδες για τα Σκόπια ή ανακοινώσεις εκδηλώσεων για την Εβραϊκή κοινότητα. Και νουθετεί, εξοργίζεται, παραπονιέται. Και από κάτω, κανένας χριστιανός -κυριολεκτικά- δεν διαμαρτύρεται για όσα ακούγονται μες στον ναό. Αλλά θα μου πείτε, είναι λογικό. Όταν ο πρωθυπουργός της χώρας επικαλείται τον Ύψιστο περισσότερες φορές απ’ όσες ακούγεται το όνομά Του στην Κυριακάτικη Λειτουργία, τότε ο Άνθιμος έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα να παρεμβαίνει  πολιτικά ως ο επί γης εκπρόσωπος του Θεού. Εντάξει, το βάρυνα, το ξέρω. Πώς το είπαμε; Είναι καλοκαίρι, περνάμε καλά κι αυτό βγαίνει παντού. Στις καφετέριες, στα μπαλκόνια, στις παραλίες. Και στις εκκλησίες.

*Αναδημοσίευση από το Βήμα