Στην πολυκατοικία μου είμαστε όλοι κι όλοι τέσσερις άνθρωποι. Μαγκουφοκτίριο. Αν δεν υπήρχαν οι λογαριασμοί στην εξώπορτα, θα έπαιρνα όρκο πως ζω μόνη μου σε αυτό το τσιμεντένιο μπλοκ. Δεν βλέπεις ψυχή. Έχει τόση ησυχία -εκτός αν είναι ο τελικός του Euro. Τότε ακούγονται αλλοπρόσαλες κραυγές από τον δεύτερο όροφο. Αυτή είμαι εγώ. Δεν είχα καταλάβει πόσο δυνατά φώναζα μέχρι που μου χτύπησε την πόρτα ο παππούς από δίπλα για να ελέγξει αν είμαι εντάξει. Μείναμε κι οι δύο έκπληκτοι να κοιταζόμαστε. Εκείνος που με είδε σώα κι εγώ που τον είδα ζωντανό μιας και δεν τον είχα συναντήσει εδώ και ένα εξάμηνο. Ναι λοιπόν πανηγύρισα έξαλλα την νίκη της Ισπανίας. Και είναι απολύτως λογικό. Όταν βγάζεις τα μάτια σου τον χειμώνα παρακολουθώντας αγώνες της Primera Division από άθλιας ποιότητας live streaming, έχεις κάθε δικαίωμα. Ο ψιλικατζής στο ισόγειο καθώς και κάποιοι φίλοι μου μετά τους ημιτελικούς, έστρεψαν το βλέμμα τους προς την Ιταλία. Τους καταλαβαίνω. Και αυτούς και όσους έπαθαν φρενίτιδα με τον Μπαλοτέλι. Η εικόνα του υιοθετημένου Μάριο να αγκαλιάζει την μητέρα του είναι κάτι που μας πάει ως Έλληνες. Συμβαδίζει με τις αρχές μας, τις αξίες μας και τα κατάλοιπα από τις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες με τον Ξανθόπουλο. Συντηρεί τα στερεότυπα και το μελό στη ζωή μας σε ικανοποιητικά επίπεδα.

Όλα αυτά τα καταλαβαίνω. Αυτό όμως που αδυνατώ να κατανοήσω είναι το επικριτικό βλέμμα των ανδρών όταν συναντούν γυναίκα που βλέπει ποδόσφαιρο. Μην μου πείτε πως δεν το έχετε προσέξει κι εσείς. Ισιώνουν την πλάτη, σταυρώνουν τα χέρια, μειδιούν και ξεστομίζουν την δεύτερη πιο δημοφιλή ερώτηση μετά το «τι ζώδιο είσαι»: «Τι είναι το offside». Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, όποια γυναίκα τολμήσει να δηλώσει πως υποστηρίζει την τάδε ομάδα πρέπει να περάσει από Ιερά Εξέταση για να αποδείξει το αληθές των λεγόμενών της. Συστήματα, ενδεκάδες και τεχνικοί όροι ποδοσφαίρου είναι τα SOS της ύλης. Σαφώς και δεν ισχύει κάτι τέτοιο όταν κάνει παρόμοια δήλωση ένας άνδρας. Εκεί θεωρείται φυσιολογικό, αναμενόμενο, δεδομένο. Θα κερδίσει αυτομάτως το φιλικό πατ-πατ στον ώμο και θα περάσει ασχολίαστο. Βέβαια, δεν είναι πάντα κακό αυτό. Υπάρχουν φορές που μπορεί να χαρίσει γέλιο όπως το διαφημιστικό σποτ για μια εταιρία στοιχημάτων στο Mundial το 2010. Γυναίκες όλων των ηλικιών μυρίζουν, περιεργάζονται και αγοράζουν δονητές πέντε-πέντε και ο ταμίας λέει την θεϊκή ατάκα: «Αυτός είναι αθάνατος, θα τον έχεις και στο επόμενο Mundial». Ναι γελάς. Δεν γίνεται να μην γελάσεις. Και οι άνδρες ίσως περισσότερο γιατί ενισχύει τις στερεότυπες πεποιθήσεις τους. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει πάντα η πιθανότητα μερικές γυναίκες να μπορούν να συνδυάσουν και τα δύο. Και μπάλα και δονητή. Και τότε το σουτ στο γάμμα βρίσκει πάντα δίχτυα.

*Αναδημοσίευση από το Βήμα