Τι λέτε να παίξουμε ένα παιχνιδάκι; Πριν ξεκινήσουμε, φωνάξτε κάποιον για να σας διαβάζει τις επόμενες γραμμές. Ωραία λοιπόν. Κλείστε τα μάτια σας, ξεχάστε πού βρίσκεστε και προσπαθείστε να συγκεντρωθείτε. Ένας μίνι διαλογισμός σε στυλ ΓΑΠ. Πάμε! Λεφτά υπάρχουν, ο-ου-μμμμμμ. Βαθιές ανάσες. Αγνοείστε το τηλέφωνο που χτυπάει. Σκεφτείτε ότι περπατάτε στο δρόμο. Ανέμελοι. Ξαφνικά, φτάνετε σε αδιέξοδο, ενώ δεν θα έπρεπε. Ένας τοίχος ορθώνεται μπροστά σας κι ακούτε από πίσω σας κάμποσα άλογα να καλπάζουν προς το μέρος σας. Είναι ένα αυτοκίνητο που έρχεται αφηνιασμένο κατά πάνω σας. Πλησιάζει επικίνδυνα κι εσείς παλεύετε να σκαρφαλώσετε τον τοίχο. Εις μάτην. Κοιτάτε έντρομοι τις ρόδες να είναι έτοιμες να σιδερώσουν τα παπούτσια σας κι απλά εύχεστε έστω και την τελευταία στιγμή να μείνει από βενζίνη. Σκηνοθέτη, cut!
Πώς νιώσατε; Μήπως ιδρώσατε και τώρα μετανιώνετε που δεν βάλατε αρκετή ποσότητα deodorant το πρωί; Τα συγχαρητήριά μου. Μόλις ζήσατε για λίγο αυτό που μου έτυχε πριν κάμποσες μέρες καθ’ οδόν για την δουλειά. Και που, δυστυχώς, τείνει να γίνει μέρος της καθημερινότητάς μου.
Είμαι τυχερή, μπορείτε να πείτε, καθώς μένω σχετικά κοντά στην εταιρία που εργάζομαι. Δεν χρειάζεται να παίρνω λεωφορεία, να στριμώχνομαι στον ηλεκτρικό ή να ανακαλύπτω το νόημα της ζωής κολλημένη σε μποτιλιάρισμα. Τυχερή είπα; Ας το ξανασκεφτούμε.
Η απόσταση με τα πόδια είναι γύρω στα 15 λεπτά. Αρκετά για να απολαύσεις τον ήλιο, να καλημερίσεις αγνώστους αλλά και για να πιστέψεις στην ύπαρξη του καλού Θεούλη. Κι εγώ, σας ορκίζομαι, βρίσκομαι μια ανάσα πριν χτυπήσω το “Πιστεύω” τατουάζ στο μπράτσο μου.
Είμαι στο πεζοδρόμιο λοιπόν κι αποφασίζω να περάσω απέναντι. Φανάρι δεν υπάρχει, μήτε και διάβαση. Κοιτάω αριστερά-δεξιά κι ας είναι δρόμος μονής κατεύθυνσης, γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα θελήσει να παίξει τον Πόντιο στο γνωστό ανέκδοτο “Ποιος ένας πάει ανάποδα στο ρεύμα; Εδώ είναι δεκάδες!”. Ούτε ψυχή στον ορίζοντα. Πατάω αποφασιστικά στην άσφαλτο. Ένα βήμα μακριά από το πεζοδρόμιο, βλέπω ένα λεωφορείο να στρίβει με κέφια. Πανικοβάλλομαι όταν συνειδητοποιώ ότι τα αυτοκίνητα που είναι παρκαρισμένα κατά μήκος του πεζοδρομίου θα έκαναν και μια μύγα να χάσει τα φτερά της αν προσπαθούσε να περάσει ανάμεσά τους. Πιάνω τον εαυτό μου να αμφισβητεί τα κιλά μου. Μήπως χρειάζομαι δίαιτα; Μπα όχι, ακόμα και η Twiggy θα αγανακτούσε.
Ευτυχώς μ’ αρέσουν οι ταινίες δράσης κι έχω ξεπατικώσει τις κινήσεις των ηρώων. Πηδάω πάνω στο καπό. Υπέροχα. Θυμίζω αιθέρια ύπαρξη σε έκθεση αυτοκινήτων. Τα μόνα που μου λείπουν είναι το κοντό μπλουζάκι και το καυτό σορτσάκι. Κατεβαίνω και ξεσκονίζομαι. Τα αμάξια είναι παρατημένα εκεί για καιρό. Τα συναντώ κάθε πρωί. Αφού πλέον τα θεωρώ φίλους μου. Τα καλημερίζω και τους ζωγραφίζω χαμόγελα.
Η κατάσταση όμως πάνω στο πεζοδρόμιο δεν είναι καλύτερη. Σκουπίδια και κούτες από τα μαγαζιά με υποχρεώνουν να τεστάρω τους καλούς μου τρόπους. Παραχωρώ την σειρά μου στην κυρία που περπατάμε δίπλα-δίπλα για να περάσει πρώτη. Λίγο πιο κάτω, μια καρέκλα καλύπτει το σπασμένο καπάκι της ΕΕΥ. Αλλά και τα περισσότερα πλακάκια δεν πάνε πίσω. Δοκιμάζονται οι αναρτήσεις μου. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει αντίστοιχο 1521 για τα πεζοδρόμια. Θα έπρεπε, εκτός κι αν οι στραμπουληγμένοι αστράγαλοι δεν έχουν τόση αξία όσο μια σπασμένη ζάντα.
Με τα χίλια ζόρια και την προστασία του Θεούλη φτάνω στο γραφείο. Στο πάτωμα είναι πεταμένα κάμποσα προεκλογικά φυλλάδια υποψηφίων δημοτικών συμβούλων. Να τι θα μπορούσαν να υποσχεθούν στους ψηφοφόρους τους, σκέφτομαι. Σεμινάρια παρκούρ. Αφού δεν πρόκειται να φτιάξουν τα πεζοδρόμια, τουλάχιστον να περνάμε τα εμπόδια με στυλ.
Leave a Reply to Stef… Cancel reply