Η Αγιότητά του ο Πάπας Βενέδικτος σηκώνει το δεξί χέρι για να μας ευλογήσει και εγώ είμαι έτοιμη να πέσω στα γόνατα. Όχι, δεν σκοπεύω να ζητήσω συγχώρεση, αν και είναι στιγμές που πιστεύω ότι για να καθαρίσω την καμπούρα και τη ψυχή μου χρειάζομαι πραγματικά μεγάλο μέσο. Επίσης ξέρω καλά ότι ο Βενέδικτος θα δηλώσει αναρμόδιος για τις δικές μου αμαρτίες και θα με στείλει στον άλλον Πάπα, της Νέας Ρώμης.

Όπως και να έχει, η Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου, με βρήκε στο Βατικανό θέλοντας να πέσω στα γόνατα. Τα πόδια μου έχουν χαθεί κάπου ανάμεσα στις ώρες, στις ουρές και στην περιήγηση στην Αγία Έδρα. Ξόδεψα, ας πούμε, δέκα ολόκληρα λεπτά για να καταλάβω αν ένα συγκεκριμένο εργαλείο έκανε πεντικιούρ στους πρώτους χριστιανούς ή, απλώς, τους έσπαγε τα δάχτυλα ένα προς ένα. Βέβαια η εφευρετικότητα της Ιεράς Εξέτασης έχει καθαγιάσει την έννοια του σαδομαζοχισμού, αλλά αυτό δεν τολμάς ούτε να το σκεφτείς μέσα στον Άγιο Πέτρο. Και αν κάποιος εκεί ψηλά σε ακούει; Οι σκέψεις μου σκεπάστηκαν από τα άμφια του Βοϊτίλα.

Έξω στην πλατεία, κάτω από το φως που κατάφερε να διαπεράσει τα σύννεφα, οι άνθρωποι αρχίζουν να συγκεντρώνονται. Πάω και εγώ μαζί τους. Δεν έχουμε στρέψει το βλέμμα στον ουρανό και, για να είμαι ειλικρινής, δεν αισθάνθηκα καμιά προσευχή να ανεβαίνει προς τα πάνω. Και, να, στις μεγάλες οθόνες εμφανίζεται η Αγιότητά του. Καμία σχέση βέβαια με τις ορθόδοξες εμφανίσεις της Παναγιάς σε τζάμια και ντουβάρια. Εμείς τον βλέπουμε σε απευθείας σύνδεση να λέει ευχές σε περισσότερες γλώσσες από αυτές που πουλάει η Linguaphone. Οι άνθρωποι γύρω μου τον επευφημούν. Σαν σταρ, σαν πολιτικό ηγέτη, σαν μία τηλεοπτική διασημότητα. Και αυτά κομμάτια της εικόνας Του δεν είναι; Εγώ δεν κάνω τίποτα. Μόνο σκέφτομαι τα δικά μας.

Και καταλαβαίνω ότι στην εποχή που μαθαίνουμε τις μεγαλύτερες και τις πιο σκληρές αλήθειες, πολλοί από εμάς αναζητούν καταφυγή σε κομποσχοίνια και γέροντες. Άντι να κοιτάξουμε μπροστά, βλέπουμε πίσω, ούτε καν μέσα μας. Και επειδή άρχισε και να βρέχει, έγινα πιο πρακτική. Όταν με τα άπαντα του μακαριστού οι εφημερίδες κάνουν sold out, δεν θα έπρεπε η Εκκλησία μας να δει πιο σοβαρά το θέμα του θρησκευτικού τουρισμού; Ας στήσουν ένα μουσείο, σε συνεργασία με το Άγιον Όρος. Ας ρίξουν στην αγορά εμπορικές εκδόσεις με τους γέροντες. Ας εμφιαλώσουν αγιασμό, όπως έκαναν στη Ρωσία. Ας βρουν, τέλος πάντων, τους τρόπους για να ελαφρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό από το βάρος των μισθών τους. Γιατί οι υπόλοιποι είμαστε πλέον έτοιμοι να πουλήσουμε τη ψυχή μας στον διάβολο.

*Αναδημοσίευση από το Βήμα