Πριν από μερικούς μήνες είχε γράψει στο twitter ότι η ζωή είναι μία παρένθεση μέσα στον καρκίνο. Την Κυριακή βγήκε από την παρένθεση. Ο Τόλης γεννήθηκε το 1982 και πέθανε το 2012. Επίσης αγάπησε τη Μαρία. Αλήθεια, τι άλλο γνωρίζω γι’ αυτόν; Είχε ένα blog. Έγραφε για τη ζωή που έφευγε και τον θάνατο που ερχόταν.

Στις μέρες μας ζούμε δύο ζωές. Μία στον κόσμο και μία στο δίκτυο. Μπορεί να διασταυρώνονται και να πλέκονται σαν δάχτυλα που σφίγγουν, αλλά στην πραγματικότητα ζούμε δύο ξεχωριστές ζωές. Ο Τόλης, ο moloch82, ζούσε στο δίκτυο τον θάνατο του. Έγραφε γι’ αυτόν. Μετρούσε τα βήματα προς το τέλος. Και εμείς, περίπου 3.000 άνθρωποι, τον παρακολοθούσαμε. Ξέρω μερικούς που δεν άντεξαν και έκαναν πίσω, unfollow. Κάποιοι άλλοι ήταν πάντα εκεί, για να απαντήσουν με λόγια συμπαράστασης. Σε αυτές τις περιπτώσεις η συμπαράσταση δεν έχει να προσφέρει πολλά, δεν έχει να προσφέρει τίποτα. Είναι όμως και όλα όσα μπορείς να κάνεις. Και τέλος, πίσω-πίσω στη σειρά όσων ακολουθούσαν τον moloch82, ήταν τα accounts που αντάλλασσαν τη σιωπή με αξιοπρέπεια. Δεν στεκόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο μπροστά στον θάνατο. Είτε πρόκειται για τον δικό μας, είτε πρόκειται για τον θάνατο των άλλων.

Ελπίζω να βυθίστηκε στην ανυπαρξία με τον τρόπο που περιέγραφε στο blog του, στις 17 Απριλίου: ««Ο θάνατος μου θα έρθει -μάλλον- είτε στον ύπνο μου, είτε σε κάποιο κώμα, είτε με κάποια ανακοπή, στα πλαίσια του καρκίνου. Μάλλον. Υπάρχουν ελπίδες να σκάσω από το φαγητό νωρίτερα. Μετά το θάνατό μου όμως για μένα μαύρο. Ένας βαθύς ασυνείδητος ύπνος. Μετά τίποτα. Ούτε ανησυχία, ούτε σκέψεις, ούτε πόνος, ούτε φόβος, ούτε αγάπη, ούτε έρωτας, ούτε γέλιο, ούτε κλάμα. Τίποτα.»

Το νέο έφτασε στο twitter. Κάποιος θυμήθηκε ότι ο Τόλης ήθελε το hashtag #TolisLovedMaria να αποκτήσει παγκόσμια εμβέλεια. Οι άνθρωποι άρχισαν να γράφουν tweets πάνω σε αυτό το hashtag. Μηνύματα για τον Τόλη, τον καρκίνο, τη Μαρία που δεν γνωρίσαμε ποτέ. Γα λίγα λεπτά η αγάπη του Τόλη για τη Μαρία έγινε Worldwide trend, ασχολήθηκε μαζί της ο πλανήτης. Την ξέχασε αμέσως μετά, αλλά και τα αστέρια που πέφτουν σβήνουν σε δευτερόλεπτα.

Έμεινα λίγο να κοιτάζω το προφίλ του Τόλη. Ανανέωνα τη σελίδα και έβλεπα τον αριθμό των followers να αυξάνεται. Για ποιο λόγο να ακολουθήσεις έναν νεκρό; Δεν το ξέρω. Μπορεί αυτός να είναι ο νέος τρόπος για να ανάβεις ένα κερί σε μία ψυχή που έσβησε. Όμως για το δίκτυο, ο Τόλης δεν έχει πεθάνει. Αν κανένας δικός του άνθρωπος δεν διαθέτει τους κωδικούς, το προφίλ του θα μείνει εκεί για πάντα. Σαν ένα μπουκάλι σε μία θάλασσα από λήθη. Αυτό όμως δεν έχει κάτι από αθανασία; Το δίκτυο θα μας διδάξει να πεθαίνουμε αλλιώς. Ο θάνατος μας θα έχει κοινό και εμείς συμπαραστάτες. Πολλά θα αλλάξουν. Ακόμα και μεγάλες αλήθειες θα γραφτούν αλλιώς, εκτός από εκείνη που λέει ότι ο Τόλης αγάπησε τη Μαρία.

*Αναδημοσίευση από το Βήμα