Mnimonium: Τα ρέστα του Πανούση

Μια γυναικεία φωνή στην άλλη άκρη του ακουστικού με πληροφορούσε ευγενικά “Άμα δεν έχετε κάνει κράτηση, καλό θα ήταν να είστε εδώ στις 10″. Όπως κι έγινε. Δέκα παρά πέντε έπαιρνα την απόδειξη από το ταξί κι ερχόμουν αντιμέτωπη με μια ουρά ανάλογη μ’ αυτές που συναντάμε στις δημόσιες υπηρεσίες. Η μόνη τους διαφορά; Αυτή εδώ αποτελείται από κάθε καρυδιάς καρύδι, ή για να μιλήσω και με επίκαιρους τηλεοπτικούς όρους, πρόκειται για ένα καλομαγειρεμένο τουρλού. Από εικοσάρηδες με τα All-Starάκια τους μέχρι κυρίες 50 ετών και άνω με την γόβα λουστρίνι και το στρας στο μπούστο. Δεν μου κάνει εντύπωση. Το κοινό του Τζίμη Πανούση είναι η απόλυτη έκφραση της παγκοσμιοποίησης, απλά σε μικρότερη κλίμακα.

Όλοι μαζί συνυπάρχουμε κι υπομένουμε το κρύο με τον θείο Μαρξ πάνω από τα κεφάλια μας να σχηματίζει με τα δάχτυλά του το σύμβολο της νίκης. Κοπέλες του μαγαζιού ντυμένες τροχονόμοι προσπαθούν να επιταχύνουν την ροή της ουράς, την οποία ανακόπτει λίγο μετά ο Τζιμάκος, μπαίνοντας στην γυάλινη βιτρίνα που έχει στηθεί δίπλα στην είσοδο. Δείγμα δωρεάν. Παίρνει το μικρόφωνο και πουλάει τον εαυτό του. Σταματάνε διερχόμενα αυτοκίνητα, ποδήλατα, ντελιβεράδες. “Όλοι χαζοί” και το γέλιο να πηγαίνει σύννεφο.

Μπαίνοντας στο μαγαζί συνειδητοποιώ ότι το “Ελάτε να καπνίσουμε ελεύθερα με πρόσχημα την παράσταση” που ανέφερε το δελτίο τύπου, ήταν στην ουσία μια υπόσχεση. Πουράκλες, πουράκια, τυποποιημένα απλά τσιγάρα, στριφτά. Η χαρά του Υπουργείου Υγείας.

“Έλα Ντίνο αγόρι μου να ξεκινήσουμε” ακούγεται κάποια στιγμή. Ο Τζίμης κάνει την εμφάνισή του επί σκηνής με την γνωστή, μεταποιημένη σε παλτό, μπλε φλοκάτη. Mnimonium, 30 χρόνια νύχτα. Τα χειρότερα best μαζεμένα όλα σε πείσμα του κοινού και προς τόνωση του εγωισμού του, όπως λέει χαρακτηριστικά. Και είναι όντως αυτό. Τραγούδια, πρόζες και βιντεάκια από προηγούμενες παραστάσεις του. Παρόλα αυτά ο κόσμος γελάει και χειροκροτάει χωρίς να κάνει εκπτώσεις. Γιατί έτσι είναι. Τον Πανούση είτε που θα τον αγαπήσεις είτε που θα τον μισήσεις. Μέση οδός δεν υπάρχει. Ακόμα κι αυτοί που δηλώνουν πως “αναγνωρίζουν την ευφυία του, μα…” ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία κατά βάθος.

Δίπλα μου έχω δυο κοπελίτσες, μετά βίας στα 20, οι οποίες σοκάρονται όταν ο Τζίμης αρχίζει να μας παρουσιάζει τους τύπους των αιδοίων που κυκλοφορούν στην πολιτική. Σοκάρονται ακόμα περισσότερο όταν εμφανίζεται το ψηφιακό alter ego του -μια γυμνή γυναίκα με μια οθόνη για κεφάλι. Ένα παλικάρι από πίσω τα βάζει με τον κολλητό του που δεν κλείσανε πρώτο τραπέζι πίστα.

Ο Τζιμάκος δίνει ρέστα. Συνομιλεί με τον ΓΑΠ, σωριάζεται κάτω για χάριν μιας πρόζας, διηγείται την ιστορία της Ολυμπιάδας και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κάνει πλάκα για τα μπαλονάκια του. Αποκαλεί Micro-&-soft την νέα γενιά και το Βατοπέδι illusion. Το ποτ πουρί αυτή τη φορά έχει Lady Gaga και αγαπημένα παραδοσιακά τραγούδια. Ε ρε και να είχαμε και κανά γαρύφαλλο να πετάξουμε τι θα γινόταν, σκέφτομαι.

Το show κλείνει με το κλασικό πια “χειρωνακτικό” greek syrtaki. Ο Πανούσης ξεχνιέται, κάνει λάθος κι αυτοσχεδιάζει. Να και η έκπληξη λοιπόν. Το τελευταίο γέλιο της βραδιάς. Μετά από δυο γεμάτες ώρες, βγαίνω στον καθαρό αέρα. Παρόλο που το Mnimonium ήταν μια συρραφή από παλιές εμφανίσεις πασπαλισμένο με ολίγον από επικαιρότητα, έχω την αίσθηση ότι άνετα καθόμουν άλλες δυο ώρες να τον απολαύσω. Το ίδιο διαβάζω και στα μάτια του κόσμου που αποχωρεί.

Τελικά, ο Τζιμάκος και οι παραστάσεις του είναι σαν τον Χριστό από την Ναζαρέτ του Τζεφιρέλι που προβάλλεται κάθε χρόνο το Πάσχα. Μπορεί να γνωρίζεις τις ατάκες, αλλά αυτό δεν σε εμποδίζει να συγκινηθείς με τον δεύτερο και να γελάσεις με τον πρώτο.

*Αναδημοσίευση από www.protagon.gr

Share on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someone

7 Comments

  1. Heliotypon

    Θα πήγαινα αν δεν ήταν αυτή η υπόσχεση για ελεύθερο κάπνισμα… Πού να αντέξεις μέσα σε μια σάλα που όλοι καπνίζουν!

    Reply
  2. Λουκρητια η Αμαρτωλη

    Έλα ρε, στην αρχή είναι δύσκολα. Μετά από λίγο ή συνηθίζεις ή αν είσαι τυχερός και είναι πήχτρα, δεν καπνίζουν οι όρθιοι γιατί δεν υπάρχει χώρος. Και στο λέω αυτό γιατί το έζησα από κοντά. Δεν υπήρχε χώρος ούτε για να ξύσεις το αφτί σου που λέει ο λόγος.

    Reply
  3. Heliotypon

    Ούτε με σφαίρες! Αν βρεθώ σε ατμόσφαιρα καπνού για αρκετό χρόνο, αντί να συνηθίσω, θα βγω με πυρετό, πονόλαιμο και συνάχι! Δεν το θέλεις για μένα, ε;

    Reply
  4. Λουκρητια η Αμαρτωλη

    Κανονικά Heliotypon ΕΣΥ θα έπρεπε να το θέλεις για τον εαυτό σου… Γιατί έτσι θα μπορούσες να μου ζητήσεις να παίξουμε το γνωστό με τον ασθενή και την νοσοκόμα! Αχ βρε ανόητο…

    Reply
  5. stefanos

    Θα συναντιόμασταν κείνη τη μέρα…
    Έλα όμως που μου τι σπάει χοντρά ο Πανούσης!
    ΜΑ ΧΟΝΤΡΑ, ΛΕΜΕ.

    Reply
  6. Λουκρητια η Αμαρτωλη

    Έλα ρε stefano… Πλάκα μου κάνεις; Ειλικρινά δεν το περίμενα από σένα. Απογοητεύτηκα. ΧΟΝΤΡΑ λέμε…

    Reply
  7. stefanos

    Θα επανορθώσω asap…

    Reply

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *


+ four = 13

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>