Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, ο προϋπολογισμός δεν έχει ακόμη ψηφιστεί. Η συζήτηση βρίσκεται σε εξέλιξη. Μικρή σημασία έχει. Όχι πως δεν είναι σημαντικό εάν περάσει ο προϋπολογισμός -αν και δεν πιστεύω να περιμένει κανείς να γίνει η έκπληξη, όπως και δεν έγινε. Αλλά ναι, στο τέλος της ημέρας δεν έχει σημασία. Έχοντας παρακολουθήσει από τα θεωρεία της Βουλής τη συζήτηση του περσινού προϋπολογισμού, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι το μόνο που έχει αλλάξει είναι η σύνθεση του Κοινοβουλίου. Αν αφαιρέσετε την εικόνα και κρατήσετε τον ήχο, θα δυσκολευτείτε να βρείτε διαφορές. Ίσως να μην μπορέσετε καν να αντιστοιχήσετε τα πρόσωπα και τις ομιλίες με επιτυχία. Το ίδιο ισχύει και για την εικόνα στα έδρανα που δεν δείχνει ο σκηνοθέτης. Όσο άδεια ήταν πέρσι, το ίδιο είναι και φέτος.

Θέλω να είμαι δίκαιη όμως. Φέτος έχει εμφανώς ανέβει η διασκεδαστική αξία της συζήτησης. Είναι, βλέπετε, τα πράγματα τόσο τραγικά που σου προκαλούν γέλια. Όχι αυτά καθεαυτά αλλά ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουν να τα παρουσιάσουν οι βουλευτές. Όταν ακούς πως οι φόροι θα ανεβάσουν την ομοφυλοφιλία, κοιτάς τον σύντροφό σου με άλλο μάτι. Πολλά μπορούν να ακουστούν για τον προϋπολογισμό αλλά λίγα έχουν άμεση σχέση με αυτόν. Η αλήθεια είναι πως ελάχιστοι βουλευτές από όλα τα κόμματα είναι σε θέση να διεξάγουν μία επί της ουσίας συζήτηση για τον προϋπολογισμό. Τότε γιατί να διαρκεί η διαδικασία τέσσερις ημέρες θα με ρωτήσετε. Θα σας απαντήσω εμμέσως ζητώντας σας να στρέψετε το βλέμμα στον εκλογικό χάρτη.

Αν παρακολουθήσατε έστω και λίγο τη συζήτηση αυτές τις μέρες ίσως να πέσατε πάνω σε άγνωστες φυσιογνωμίες. Βουλευτές της επαρχίας. Για την τοπική κοινωνία, ο εκλεγμένος βουλευτής είναι λαχείο. Θα το διαπιστώσετε εάν διαβάσετε την ημερήσια διάταξη μιας οποιασδήποτε συνεδρίασης της Ολομέλειας. Είναι η φωνή που θα ταξιδέψει τα προβλήματα της περιφέρειας στην αίθουσα του Κοινοβουλίου σε μορφή επίκαιρης επερώτησης. Και υπάρχουν φορές που η απάντηση δεν είναι πάντα αυτή που αναμενόταν. Οπότε η συζήτηση του προϋπολογισμού είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον βουλευτή της επαρχίας να αποδείξει πως παράγει κοινοβουλευτικό έργο.

Έτσι φτάνουμε στις τέσσερις ημέρες. Με ομιλίες που εξυμνούν το έργο της κυβέρνησης και κατακεραυνώνουν την αντιπολίτευση, με πατριωτικές ατάκες που θα έκαναν τους εύζωνες να δακρύσουν από υπερηφάνεια και με δυο μάτια που δεν λένε να ξεκολλήσουν από το χαρτί, παραβαίνοντας μονίμως τον κανονισμό της Βουλής που απαγορεύει ρητά την ανάγνωση κατά την αγόρευση. Θα μου πείτε βέβαια πως ο βασικότερος λόγος για το τετραήμερο είναι το δικαίωμα της συμμετοχής στην Δημοκρατία. Θα συμφωνήσω, αλλά θα σας πω ότι η Δημοκρατία εν προκειμένω αξίζει όσο ένα DVD. Το DVD με την ομιλία του βουλευτή από την επαρχία που θα δείξει στους ψηφοφόρους του για να επανεκλεγεί. Ας μην το ξεχνάμε κι αυτό.

*Αναδημοσίευση από το Βήμα