Δεν έχω ιδέα πώς ξεκινάνε οι αστικοί μύθοι ή πώς ταξιδεύει μια φήμη, αλλά υποθέτω ένας τρόπος είναι τα SMS. Νωρίς το πρωί είχα λάβει 5, ένα από κάθε συνάδελφό μου στο γραφείο. Όλα έγραφαν το ίδιο πράγμα: “Αληθεύει ότι το έβαλε;”. Η 23η Δεκεμβρίου είναι η τελευταία μέρα της διορίας για να καταβάλει ο εργοδότης το δώρο και τα στοιχήματα αν θα τον τρέχουν στο αυτόφωρο είχαν πάρει φωτιά χθες στην εταιρεία. Και μιας και είμαι η μόνη που χρησιμοποιεί την εξωγήινη τεχνολογία του web banking, έπρεπε να ανακοινώσω τα αποτελέσματα στέλνοντας μερικούς στον κουβά.

Έκανα login στον λογαριασμό μου. Τρία ψηφία μου χαμογελούσαν μπροστά στα μάτια μου επιβεβαιώνοντας την φήμη. Τελικά το αφεντικό θα κάνει Χριστούγεννα σπίτι του, σκέφτηκα με κάποια απογοήτευση. Βδομάδες τώρα μου περνάει από το μυαλό να παρατήσω τη δουλειά και αυτή η ιδέα με γεμίζει τύψεις. Και είναι λογικό. Εν μέσω κρίσης, μια τέτοια σκέψη είναι αρκετή για να σε περιλούσουν οι άνεργοι με πίσσα και βιογραφικά κομμένα σε κομφετί. Και τώρα, μπροστά στην οθόνη, οι τύψεις μου έπαιρναν μορφή. Αυτά τα τρία ψηφία.

Στο ΑΤΜ είχε ουρά. Οι περισσότεροι όμως έφευγαν με σκυφτό το κεφάλι. Κάποιοι μουρμούριζαν κιόλας χριστουγεννιάτικες εναλλακτικές ευχές για τα δικά τους αφεντικά. Τελειώνοντας την σύντομη επαφή μου με το ΑΤΜ, ένιωσα βλέμματα να με καρφώνουν στην πλάτη. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι αν τις προηγούμενες χρονιές τα Χριστούγεννα οι τύψεις μας ταξίδευαν σε κάποια άλλη ήπειρο και αντανακλούσαν σε παιδικά κορμιά αποστεωμένα από την ασιτία, φέτος λόγω της κρίσης δεν χρειάζεται να γράψουν χιλιόμετρα. Ίσως και μετά βίας φτάνουν ως το επόμενο τετράγωνο. Βρίσκουν τον προορισμό τους στο ανοίκιαστο μαγαζί, στον άνεργο, στον άστεγο.

Στο κέντρο της πόλης είχε κόσμο. Νεαρά κορίτσια με αγιοβασιλιάτικα σκουφάκια και δαιμονισμένα παιδάκια σε ρόλο AZAX για το μάτι της μανούλας, να ζητάνε επίμονα να ανέβουν στο καρουζέλ. Δεν ξέρω από πότε το καρουζέλ θεωρείται αρμόζουσα χριστουγεννιάτικη ατραξιόν, αλλά υποθέτω κινείται στην ίδια λογική με την οποία κάτω από το στολισμένο δέντρο δεν υπήρχαν δώρα μα λοφίσκοι από σκουπίδια. Ας μην είμαστε άδικοι όμως. Τουλάχιστον αυτό έχει κάποια βάση. Σε μια χώρα, τα ομόλογα της οποίας αξιολογούνται ως σκουπίδια, δεν είναι παρά αναμενόμενο να τα έχουμε βγάλει στην φόρα κατακλύζοντας τα πεζοδρόμια, σαν καλός μικροπωλητής που δείχνει την πραμάτεια του.

Στον γυρισμό, σταμάτησα μπροστά από μία φάτνη -σχεδόν- αληθινών διαστάσεων. Επηρεασμένη από την συνεχή παρακολούθηση της πενθήμερης συζήτησης στη Βουλή για την κύρωση του προϋπολογισμού, η σκέψη μου πήγε στον ΓΑΠ. Κάποια στιγμή είπε ότι τώρα είναι πιο αισιόδοξος από ποτέ κι ότι θέλει να εμπνεύσει την ελπίδα στο λαό. Ό,τι δηλαδή κάνει και το Θείο Βρέφος αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων. Κάλλιστα λοιπόν ο Γιώργος θα μπορούσε να πάρει την θέση Του στη φάτνη, σκέφτηκα. Η Βάσω θα μπορούσε να παριστάνει την Παναγίτσα -με στοιχεία όμως Μήδειας, ο Παπαχρήστου τον Ιωσήφ κι αντί για προβατάκια θα υπήρχανε γουρούνια για να τιμήσουμε και την περήφανη καταγωγή μας. Σαν εικόνα στο μυαλό μου δεν ήταν άσχημη, αλλά με ένα βρέφος καραφλό και μυστακοφόρο, δεν μιλάς για φάτνη αλλά για freak show άλλων εποχών. Έβαλα τα γέλια μόνη μου. Τελικά η κρίση, πέρα από τύψεις, έχει και την αστεία της πλευρά, αλλά μόνο όταν δεν σε χουφτώνει.