Αν υπάχει ο Άγιος Βασίλης, τότε εγώ αναμφίβολα είμαι καλικάτζαρος. Μπορεί να μην με προδίδει το παρουσιαστικό μου, γιατί και αρτιμελής είμαι και αθώο προσωπάκι έχω, αλλά τις μέρες των Χριστουγέννων σεληνιάζομαι. Ίσως φταίει το πολύ τούλι για τον Χριστούλη -ή τον Τατούλη, αναλόγως πού ψηφίζει ο καθένας. Ίσως πάλι γιατί η εορταστική ατμόσφαιρα των ημερών μού φαίνεται τόσο στημένη όσο οι φοβερές ερμηνείες στις “Οικογενειακές Υποθέσεις” του Alpha.

Τα Χριστούγεννα δεν διαφέρουν καθόλου από τις υπόλοιπες παγκόσμιες ημέρες που έχουν καθιερωθεί. Ας πούμε, γιορτάζουμε και τιμούμε την μανούλα την δεύτερη Κυριακή του Μαϊου, αλλά όλες τις υπόλοιπες Κυριακές του χρόνου ο ένας γαμάει την μάνα του αλλουνού (και τούμπαλιν) στα γήπεδα για χαβαλέ. Έτσι, κι η γέννηση του Χριστούλη ξαφνικά ξυπνάει την μητέρα Τερέζα στον κόσμο. Τι αγάπη, τι χαμόγελα, τι ψυχοπονιάρικο ενδιαφέρον γι’ αυτούς που έχουν ανάγκη. Αλλά μόλις ο Μπέμπης ξεμυτίσει από τη φάτνη κι αρχίσει να μπουσουλάει, επιστροφή στο γαμοσταυρίδι και την κακομουτσουνιά.

Αυτό που πραγματικά με ανακατεύει όμως είναι οι στολισμοί. Τα παραφορτωμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα είναι το Bollywood του δυτικού κόσμου. Ιδιαίτερα τα πλαστικά δέντρα μου θυμίζουν τον Φλωρινιώτη με τα bottoxάκια του και τα φαντασμαγορικά κοστούμια του. Τόσο πολύ, που κάθε φορά που πλησιάζω σε δέντρο δυναμώνω τη φωνή από τα φωτάκια ευχόμενη να παίξει “Τα Μπαλάκια“. Η μόνη φορά που δεν χόρταινα να τα παρατηρώ ήταν όταν προ ετών είχε έρθει η μόδα του κρεμασμένου ανάποδα δέντρου. Επιτέλους, μετά το Σταυρό ο Αντίχριστος χτύπησε κι άλλα σύμβολα. Ελπίζω σύντομα να κάνει την εμφάνισή του και στις αγιογραφίες του Άη Δημήτρη και να καβαλήσει ο δράκος το άλογο, φέρνοντας τα πάνω κάτω.

Ο παραλογισμός των ημερών είναι εύκολα εντοπίσιμος. Αρκεί να βγείτε στο δρόμο, εκεί στη γειτονιά σας -μην πάτε και μακριά- και να κοιτάξετε γύρω σας. Η φωταγωγία των μπαλκονιών ανταγωνίζεται αυτή του Λας Βέγκας με αρκετές πιθανότητες νίκης. Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να ψαχουλεύει τις τσέπες για ψιλά για να παίξω κουλοχέρη στο κλαδί της νερατζιάς που βρίσκεται στη γωνία του τετραγώνου. Κι αν το βράδυ τα λαμπιόνια είναι κάπως υποφερτά με τα απαραίτητα μαύρα γυαλιά, την ημέρα τα καλώδιά τους είναι σαν έντερα που τυλίγουν τα κάγκελα σ’ ένα εορταστικό κοκορέτσι.

Κι εκεί αρχίζει η πραγματική αναγούλα για την αμαρτωλή μου αισθητική. Ξυπνάνε μνήμες Master Chef από την εποχή του βλαχόνησου, όπου σαν σωστή κόρη κάπελα, βοηθούσα τον πατέρα στην παρασκευή κοκορετσιού. Και δώστου να γυρνάω εγώ τη σούβλα. “Έλα πιο γρήγορα, πιο γρήγορα” να μου παριστάνει ο πατέρας τη Βουγιουκλάκη ως γραμματέα στη “Μοντέρνα Σταχτοπούτα”. Και δεν το τρώω το ρημάδι. Και δεν νομίζω κανείς να μπορεί να το φάει, αν έχει ξεσκατίσει έντερο έστω μια φορά στη ζωή του. Ίσως τελικά αυτή να είναι και η λύση για τη σωτηρία του κόσμου από τα κακόγουστα λαμπιόνια στα μπαλκόνια. Ξεσκατίστε έντερα και θα με θυμηθείτε.