Σάββατο, ώρα 6.01 μμ. Η καταστροφή του κόσμου δεν έχει έρθει όπως μας ανακοίνωσε ο Χάρολντ Κάμπινγκ. Ή μπορεί και να ήρθε κι απλώς να προσπέρασε το κτίριο στο οποίο μένω, νομίζοντας πως είναι ήδη κατεστραμμένο. Δεν θα μου έκανε εντύπωση. Πρόκειται για μια πολύ παλιά διώροφη πολυκατοικία. Αν ήταν φτιαγμένη από lego, τα τουβλάκια θα είχαν λιώσει από τον ήλιο και θα είχαν κολλήσει μεταξύ τους, δημιουργώντας έναν απροσδιόριστο όγκο. Για να καταλάβετε, δεν υπάρχει κεντρική θέρμανση. Για ασανσέρ, ούτε λόγος. Αν και το φρεάτιο υπάρχει, αλλά μόνο αυτό. Σε ένα τόσο παλιό κτίριο, όπως πολύ σωστά θα φαντάζεστε, υδραυλικά και ηλεκτρολογικά βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ευτυχώς, από μικρή, κατσαβίδια, κάβουρες και λοιπά εργαλεία αναστέναζαν στα χέρια μου, με τρόπο που θα λίγωνε πολλούς μάστορες. Και στην τετραετή παραμονή μου σε αυτό το διαμέρισμα, μου έχει δοθεί πλειστάκις η ευκαιρία να βγάλω τον μαστροχαλαστή από μέσα μου.

Μια τέτοια ευκαιρία ζω αυτή τη στιγμή. Η ώρα είναι 6.10 μ.μ. κι εγώ παλεύω με το φλοτέρ του καζανακίου που αποφάσισε να ξεφτιλίσει τον Αρχιμήδη. Έχω προμηθευτεί καινούριο και με τον κάβουρα ανά χείρας προσπαθώ να σταματήσω την παροχή νερού. Εις μάτην. Η μάνα στην τελευταία της επίσκεψη κατάφερε να σπάσει την βαλβίδα και εγώ αποδείχθηκα τεμπέλα ολκής να φωνάξω υδραυλικό για να την φτιάξει. Έτσι λοιπόν, η επικείμενη καταστροφή του κόσμου με βρίσκει με τα χέρια βουτηγμένα στο καζανάκι ως τον αγκώνα, να πασχίζω να βιδώσω το φλοτέρ καθώς το νερό βγαίνει με τρομερή πίεση από μια τόσο δα τρυπίτσα. Έχουν περάσει 65 ολόκληρα λεπτά κι επιτέλους έφερα την αποστολή μου εις πέρας. Το καζανάκι δουλεύει ξανά σαν καινούριο κι η ικανοποίηση που νιώθω μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτή του πρωινού σεξ. Βέβαια, τα σημάδια της μάχης είναι εμφανή. Ένα πάτωμα που έχει πλημμυρίσει ως το διάδρομο, από το νερό που έτρεχε ακατάπαυστα κι εγώ εντελώς μούσκεμα με τα ρούχα μου να έχουν γίνει δεύτερο δέρμα.

Τώρα που το σκέφτομαι, αυτό δεν είναι τόσο κακό. Μέσα σε μία ώρα, κατάφερα να γίνω η φαντασίωση δύο αρσενικών ταυτοχρόνως. Του Μπομπ του Μάστορα και του Μπομπ Σφουγγαράκη. Το μόνο που μου μένει λοιπόν είναι να αναφωνήσω: “Είμαι η Λουκρητία και μόλις τελείωσα. Με το καζανάκι”.

*Αναδημοσίευση από www.eyedoll.gr