Θα πάρετε τίποτα;

Έχω ένα κουτί με τίποτα. Άφθονα τίποτα, άνευ ημερομηνίας λήξεως. Βγάζω ένα κατά καιρούς και το ρίχνω πάνω στους ώμους μου σαν πανωφόρι. Είναι τόσο βαρύ που χαράζω τα πλακάκια λες και σέρνω σιδερένια μπάλα. Βυθίζομαι στον καναπέ και αφήνω το τίποτα να στάξει στο χαλί. Οι τοίχοι του σαλονιού, αν και διακοσμημένοι με καλλιτεχνίες μου, μοιάζουν κενοί. Κι αυτοί τίποτα. Το ταβάνι, που σε άλλες περιπτώσεις είναι ο τέλειος συνομιλητής, δεν βγάζει άχνα. Κι αυτό τίποτα. Ο ήλιος πέφτει κι όποιες σκιές είχαν εμφανιστεί μες στο δωμάτιο, σβήνουν πριν καν προλάβω να παίξω το “Τι μου θυμίζεις”. Κοιτάζω την φωτογραφία μου στο απέναντι ράφι και μες στο σκοτάδι νομίζω πως φοράει κι αυτή ένα τίποτα.

Χτυπάει το τηλέφωνο. “Τι κάνεις;”. “Τίποτα”. Δεκτόν. Τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι δεν κάνουν κάτι. “Τι έχεις;”. “Τίποτα”. Αδύνατον. Οι άνθρωποι πάντα έχουν κάτι. “Έχω μια ντάνα ασιδέρωτα ρούχα, σου κάνει;”. Κλείνει η γράμμη απότομα. Μάλλον η άλλη άκρη του ακουστικού έχει θυμό. Εγώ τίποτα. Πάτσι δηλαδή. Η τηλεόραση δεν έχει τίποτα της προκοπής, αλλά την αφήνω να παίζει στο mute. Ανάμεσα στο zapping, κάπου πιάνει το μάτι μου μια εκπομπή μαγειρικής. Ευτυχώς που δεν έχουν βγει ακόμη στην αγορά οι νέες τηλεοράσεις που θα ψεκάζουν τον χώρο μυρωδιές, όπως διάβαζα πρόσφατα. Δεν μυρίζω τίποτα, αλλά το στομάχι μου κλωτσάει σαν τον Μέσι. Αφήνω το τίποτα να μου ζεσταίνει την θέση στον καναπέ και γλιστράω ως το ψυγείο. Τίποτα στα ράφια του. Άδειο. Επιστρέφω στο σαλόνι με ένα ποτήρι νερό. Υγρό διαυγές, άχρωμο, άγευστο. Τίποτα δηλαδή. Ξαπλώνω και κλείνω τα μάτια. Λέω να κοιμηθώ αλλά το μυαλό έχει άλλες διαθέσεις. Ακραία καιρικά φαινόμενα. Σκέψεις που σαρώνουν τα πάντα. Τόσες πολλές που συστέλλονται και καταλήγουν τίποτα.

Είναι ωραίες αυτές οι μέρες που πατάς pause από τα πάντα. Κρίμα που το τίποτα είναι βιοδιασπώμενο, απορροφάται από την επιδερμίδα και σύντομα θα επιστρέψω στο γνωστό κάτι. Έχω ακόμη χρόνο όμως μέχρι να συμβεί αυτό. Χρόνο είπα; Αστειάκι. Περνάει αυτοκίνητο από κάτω και σταματάει στην διπλανή πολυκατοικία. Η μουσική που βγαίνει από τα ηχεία του δονούν τα τζάμια μου. Θυμίζει ήχο από τζιτζίκια και νομίζω πως είναι καλοκαίρι. Κάπου το έχω ξανακούσει αυτό το τραγούδι. Όχι, μην μου πεις; Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου ΤΙΠΟΤΑ; Ε όχι και να μας πιάνουν στο στόμα τους οι Πυξ Λαξ! Τρέχω στο κουτί με τα τίποτα και το αδειάζω στην λεκάνη. Πατάω το καζανάκι. Α ρε Φίλιππε, τόσες παλιές αγάπες στείλατε στον άλλο κόσμο, τι σου έφταιξε το τίποτά μου; Άντε τώρα να βρεις μια λέξη για να γεμίσεις το κουτί, που να μην την έχει τραγουδήσει το συγκρότημα, το οποίο έχει προσδώσει στην λέξη “τελευταία” χαρακτηριστικά αιωνιότητας.

*Αναδημοσίευση από www.eyedoll.gr

Share on Facebook0Tweet about this on Twitter0Share on Google+0Pin on Pinterest0Email this to someone

4 Comments

  1. Σοφία

    Οταν ζεις το ΤΙΠΟΤΑ σου, που εσύ το διάλεξες….
    Πως γίνεται και κάτι, κάποιος σου θυμίζει πως υπήρχε το ΚΑΤΙ και φτου κι απ’ την αρχή;
    Τελικά το σύμπαν συνωμοτεί εις βάρος μας! #fact

    Reply
    1. Λουκρητία η Αμαρτωλή

      Αλήτης ο Κοέλιο, το ξέρουμε πλέον όλοι

      Reply
  2. effie

    το τίποτα είναι αγαπημένη λέξη, ταιριάζει απόλυτα με το ποτέ & το πάντα.

    Reply
    1. Λουκρητία η Αμαρτωλή

      Το πάντα να δεις πόσο αγαπημένο είναι για μένα. Όχι ως λέξη όμως, αλλά ως ζώο :-)

      Reply

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *


9 - six =

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>