Εχω ένα πτώμα στην κουζίνα μου. Είναι κατάλευκο και παγωμένο. Συχνά το πλησιάζω και ακουμπώ το μάγουλό μου επάνω του. Μην με ρωτάτε γιατί. Ίσως γιατί εγώ ευθύνομαι για την κατάστασή του. Ίσως γιατί προσπαθώ να το αγαπήσω. Είμαστε μαζί τέσσερα χρόνια και παρόλα αυτά νιώθω πως δεν γνωριζόμαστε. Εάν βρισκόμασταν στο Γιοχάνεσμπουργκ, θα είχε πηδήξει μόνο του από το μπαλκόνι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς για να γλιτώσει από μένα. Εάν είχα φιλότιμο θα το είχα αφήσει στον δρόμο να απολαμβάνει τα χάδια των αδέσποτων γατιών μέχρι να το μαζέψει ο δήμος. Εάν μπορούσε να μιλήσει, θα με είχε ήδη καταγγείλει. Λογικά, αυτό σκέφτεστε να κάνετε κι εσείς τώρα. Δεν σας αδικώ. Από την άλλη, μην βιάζεστε. Τα φαινόμενα είναι σαν τους εραστές. Αργά ή γρήγορα, απατούν.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω σκοτώσει κανέναν. Τουλάχιστον κυριολεκτικά. Μεταφορικώς, το στομάχι μου ευθύνεται για τον θάνατο του ψυγείου μου. Βλέπετε, ο ουρανίσκος είναι η μοναδική κοιλότητα στο σώμα μου που αρνείται να δοκιμάσει τα πάντα. Για να το πω διαφορετικά, η σχέση μου με το φαγητό είναι άκρως θρησκευτική. Για την ακρίβεια, ζω μια παρατεταμένη νηστεία. Όχι επειδή το επιδιώκω. Απλώς ξεχνάω εύκολα. Γιατί η όρεξη είναι σαν τον κεραυνοβόλο έρωτα. Έρχεται ξαφνικά, αλλά φεύγει πριν καν προλάβεις να τον απολαύσεις. Και κάπως έτσι μένω τζίφος στο ημίφως. Αυτό το αχνό φως που εμφανίζεται μόλις ανοίξω την πόρτα του ψυγείου. Και σκέφτομαι πως εάν υπήρχε άνδρας στην κουζίνα, μετά βίας θα γυρίζαμε τα 9 1/2 λεπτά. Τόσος χρόνος θα χρειαζόταν για να αξιοποιήσουμε ό,τι τρόφιμο βρίσκεται στα ράφια του. Δεν είναι άλλωστε και πολλά. Ένα μπουκάλι νερό και δυο μπανάνες που πάνω τους οργιάζει η φύση.

Μαζί οργιάζει και η φαντασία μου κατά τις μεταμεσονύχτιες εξορμήσεις μου στο ψυγείο που θυμίζουν επίσκεψη σε μουσείο. Μπροστά στα μάτια μου βλέπω να ξεδιπλώνεται μια ζωντανή παλέτα χρωμάτων. Το κίτρινο που σταδιακά παίρνει αποχρώσεις χρυσού πολλών καρατίων και καταλήγει έναν τόνο πιο ανοιχτό καφέ από αυτό του χώματος. Μέρα παρά μέρα στέκομαι και παρατηρώ τις μπανάνες να μουχλιάζουν. Και νιώθω κάτι να σκιρτά στο στομάχι μου αλλά αδιαφορώ. Θα είναι πεταλούδες. Από αυτές που έβαλε ο Πλιάτσικας στο ψυγείο και έκανε επιτυχία.

*Αναδημοσίευση από το Βήμα