Το ρολόι δείχνει τριάντα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Έχουν τελειώσει οι πρώτοι “Πρωταγωνιστές” της νέας τηλεοπτικής σεζόν και στα μάτια μου καθρεφτίζονται δυο λευκά φέρετρα. Στο ένα είναι ο Γιώργος. Έφταιγε ο μπαγάσας. Το βράδυ των γενεθλίων του καβάλησε την μηχανή μετά το πάρτυ στο σπίτι του για να συνεχίσει το γλέντι έξω. Όπως σωστά φαντάζεστε, οι βαθμοί αλκοόλ στο αίμα του ήταν τέτοιοι που άνετα θα του εξασφάλιζαν την πρώτη θέση εισαγωγής σε Πανεπιστήμιο. Στον γυρισμό από το νυχτερινό κέντρο, αγκάλιασε μια κολώνα και χόρεψαν αιώνιο tango.
Στο άλλο φέρετρο είναι ο Θανάσης. Αυτός δεν έφταιγε. Ήταν η ημέρα αποφοίτησης από το λύκειο. Τέρμα τα μαθήματα. Ώρα για ξεγνοιασιά. Πήγε να “στρώσει” το μηχανάκι του μαζί με φίλους. Κάτω στο βλαχόνησο έχουμε ωραίες ευθείες σαν αυτές που βλέπεις στις ταινίες. Εσύ, η έρημος κι ο ουρανός. Ο καλύτερός του φίλος είχε πάρει το αυτοκίνητο του πατέρα του. Έκανε μια απότομη στροφή κλείνοντάς του τον δρόμο κι ο Θανάσης πέταξε ψηλά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Είμαι σίγουρη ότι όσοι παρακολούθησαν την εκπομπή, το μυαλό τους ανέτρεξε σε παρόμοιες ιστορίες. Είτε πρόκειται για φίλους είτε για συγγενείς. Η άσφαλτος δεν κάνει διακρίσεις. Φουσκώνει από το αίμα και σκάει δημιουργώντας ρωγμές. Τα εικονοστάσια κατά μήκος της είναι το μόνο περιουσιακό στοιχείο για το οποίο πληρώνεις το πιο ακριβό δάνειο που υπάρχει. Μια ολόκληρη ζωή.
Το τι πρέπει να κάνουμε για να τα αποτρέψουμε όλα αυτά, τα ξέρουμε. Δεκάδες σποτάκια κι εκστρατείες έχουν τρέξει από την εποχή που εφευρέθηκε ο τροχός. Τα έχουμε ακούσει τόσες φορές που κανονικά θα έπρεπε να μας έχουν γίνει δεύτερη φύση. Σαν την προσευχή που μας έβαζε η μάνα να κάνουμε το βράδυ πριν πέσουμε για ύπνο. “Πάτερ ημών -φοράω ζώνη/κράνος- ο εν τοις ουρανοίς -δεν τρέχω- αγιασθήτω το όνομά Σου -δεν οδηγώ υπό την επήρεια αλκοόλ- ελθέτω η βασιλεία Σου -όλα αυτά αν δεν θέλω να την συναντήσω από τώρα”.
Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι γαμώτο; Εμείς που είμαστε και θρησκευόμενος λαός πανάθεμά μας…
Leave a Reply