Όταν ρωτούσαν τον πατέρα μου τι θα ήθελε να ήταν το πρώτο του παιδί, η απάντησή του ήταν “δεν με νοιάζει, αρκεί να είναι γερό και να κατουράει όρθιο”. Για κάποιο περίεργο λόγο, κι ενώ η μάνα ήταν έγκυος σε μένα, εκείνος ήταν πεπεισμένος ότι θα ήμουν αγόρι. Γι’ αυτό και το πρώτο παιχνίδι που μου έφερε στην κλινική, νεογέννητο εγώ ακόμα, ήταν ένας τηλεκατευθυνόμενος ΚΙΤ από τον Ιππότη της Ασφάλτου.

Η κατάσταση δεν διορθώθηκε με τα χρόνια. Το μπλε κυριαρχούσε στην ντουλάπα μου και τα αυτοκινητάκια σχημάτιζαν βουνό. Την πρώτη μου κούκλα την πήρα σε μεγάλη ηλικία, κάπου στην Δ’ Δημοτικού. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν τις συμπάθησα, γι’ αυτό ίσως και πάντα τις κακοποιούσα. Τους έκοβα τα μαλλιά, τους έβγαζα χέρια και πόδια και τις άφηνα έτσι παρακατιανές πάνω στο τραπέζι της κουζίνας με ένα χαμόγελο θριάμβου στο πρόσωπό μου.

Tότε η μάνα είχε θορυβηθεί κι είχε σκεφτεί να με τρέξει στους ψυχολόγους. Μετά την πρόσφατη δημοσιοποίηση του εγγράφου του Τμήματος Παροχών Ασθενείας του ΙΚΑ σχετικά με την παροχή ειδικών παπουτσιών προς τους διαβητικούς, πιστεύω το πιο σωστό θα ήταν να με πάει σε σύμβουλο επαγγελματικού προσανατολισμού. Μιας και όπως φάνηκε από νωρίς, έχω όλα τα προσόντα μα και την ανάλογη εμπειρία να δουλέψω σ’ αυτό το πρότυπο κρεοπωλείο “Το ΙΚΑ”.

Βάσει των όσων διάβασα σ’ αυτήν την απαντητική επιστολή προς την Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων-Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη, η πρακτική του μαγαζιού είναι απλή. Ίσως παράλογη για τους πελάτες, μα άκρως προσοδοφόρα για τον χασάπη. Κάθε μέλος του σώματος έχει κοστολογηθεί, έχει κολληθεί και η ανάλογη ταμπελίτσα που αναγράφει την τιμή κι ο μαγαζάτορας αποφασίζει κατά το δοκούν ποιο θα θυσιάσει κάθε φορά για να μην μπει μέσα η επιχείρηση εν μέσω κρίσης.

Σύμφωνα λοιπόν με τον κρεοπώλη, τα πόδια του διαβητικού αξίζουν πάνω-κάτω όσο δύο πάπιες και ένα στηθοσκόπιο. Πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο, ειδικά με το πρόβλημα της έλλειψης νοσοκομειακών προμηθειών που έχει ανακύψει. Στα πλαίσια της πιθανής μου πρόσληψης, έχω κι εγώ δυο-τρεις περικοπές να προτείνω ώστε να μειώσουμε τα προβλεπόμενα κόστη.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τους ανθρώπους που έχουν μεσογειακή αναιμία. Ακολουθώντας το σκεπτικό του χασάπη, τότε θα ήταν προτιμότερο να σταματήσουμε τις μεταγγίσεις αίματος, καθώς πολλές φορές λόγω αυτών, οι πάσχοντες αναγκάζονται να υποβληθούν σε αποσιδήρωση, ίσως και σπληνεκτομή. Κάτι που στην ουσία παρατείνει απλά την ύπαρξή τους πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Περιττά έξοδα, δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε.

Μια άλλη περίπτωση, από την οποία μπορούμε να εξοικονομήσουμε αρκετά για το ταμείο του μαγαζιού, είναι η περικοπή των χημειοθεραπειών στις γυναίκες που πάσχουν από καρκίνο του μαστού. Ας πάμε κατευθείαν στην αφαίρεση αυτού. Γιατί να μην επισπεύσουμε την διαδικασία κερδίζοντας έτσι χρόνο και χρήμα; Με καμιά δεκαριά κομμένους μαστούς, υπολογίζω θα μπορέσει το κρεοπωλείο να αγοράσει καινούρια βιτρίνα για να βάλει τα τιμολογημένα μέλη των πελατών της.

Τώρα που το σκέφτομαι, δεν θα είχα κανένα μέλλον σαν υπάλληλος σ’ αυτό το μαγαζί. Γιατί, ενώ ο ακρωτηριασμός της κούκλας μου με άφηνε ασυγκίνητη στα όρια της ευχαρίστησης, πολύ φοβούμαι ότι όταν πρόκειται για πραγματικούς ανθρώπους με σάρκα και όστα, κάτι τέτοιο με σοκάρει και με ανακατεύει. Αφήστε που δεν έχω και την απαιτούμενη υπηρεσιακή διαστροφή και κυνικότητα ούτε καν να τους το ανακοινώσω, έστω και εγγράφως.