Λατρεύω τα ταξί. H ψευδαίσθηση της κοινωνικής επαφής χωρίς περαιτέρω υποχρεώσεις, είναι απελευθερωτική. Τώρα με την κρίση, τα λατρεύω διπλά. Γιατί έχει βάλει στο τιμόνι ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες θα συναντούσες σε διαφορετικό εργασιακό περιβάλλον. Έχω συναντήσει τις πιο απίστευτες περιπτώσεις. Από επιχειρηματία στον χώρο της ένδυσης που χρωστάει κάτι εκατομμύρια στο δημόσιο, μέχρι Έλληνα του εξωτερικού που τα πούλησε όλα για να γυρίσει στην πατρίδα και τώρα ψάχνει τρόπο και χρήματα να ξαναφύγει. Δυστυχώς δεν φρόντισα εξ αρχής να κρατήσω λίστα με τις επαγγελματικές κατηγορίες και δεν έχω πρόχειρα στατιστικά στοιχεία. Αλλά είμαι σίγουρη πως δεν έχω πετύχει ποτέ γιατρό ή μουσικό. Διόρθωση: Τον δεύτερο τον πέτυχα πριν λίγες μέρες. Και η συζήτηση μαζί του ήταν άκρως αποκαλυπτική.

Τι έγινε και βρέθηκε να δουλεύει ταξί; Τίποτα από όσα ίσως φαντάζεστε. Δεν έκλεισε το ωδείο του λόγω χρεών ή αναδουλειάς. Ήταν απλώς άτυχος. Ο ιδιοκτήτης του κτιρίου αποφάσισε να το πουλήσει και οι νέοι ιδιοκτήτες το γκρέμισαν. Εκείνος δεν πρόλαβε να βρει νέο χώρο για να στεγάσει την επιχείρησή του, με αποτέλεσμα από τους 53 μαθητές του, οι 41 να απευθυνθούν σε άλλο ωδείο. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν τα μαθήματα κατ’ οίκον. «Μα υπάρχει κόσμος που διαθέτει την οικονομική άνεση να κάνει ιδιαίτερα για μουσική;», τον ρώτησα έκπληκτη. Η απάντησή του ήταν αναπάντεχη. Όχι μόνο υπάρχει, αλλά συνεχώς αυξάνεται η πελατεία του. Βέβαια, το κόστος ανά ώρα δεν είναι στα ίδια επίπεδα όπως παλαιότερα κι αυτό βοηθάει στην προσέλκυση νέων μαθητών. Συνήθως συνταξιούχοι και άνεργοι νέοι.

«Εσείς παίζετε κάποιο όργανο;» ήταν η επόμενη ερώτησή του. Και είναι η ερώτηση που μισώ να ακούω γιατί η απάντηση φέρνει πάντα αμηχανία. «Φλογέρα» του απάντησα. Σωστά καταλάβατε. Υπήρξε αυτό το βλέμμα που λέει περισσότερα απ’ ό,τι τα κείμενα του Μαρκήσιου Ντε Σαντ. Έσπευσα να συμπληρώσω πως δεν το επέλεξα. Ήταν απλώς το όργανο που μαθαίναμε στο δημοτικό και το γυμνάσιο. «Η κρίση είναι ευκαιρία. Ευκαιρία να καλλιεργήσεις ταλέντα που δεν ήξερες πως είχες» μου είπε καθώς πλήρωνα κι άνοιγα την πόρτα. Εγώ πάλι ήθελα να του πω ότι η κρίση σε κλείνει στον εαυτό σου. Τον συναντάς υπό διαφορετικές συνθήκες. Μένεις περισσότερο μαζί του. Τα ταλέντα του είναι ένας τρόπος για να αντέξεις τη συντροφιά του. Μεταξύ μας, σκέφτεσαι και μήπως η σωτηρία σου βρίσκεται εκεί που δεν το περιμένεις. Και αν το λαρύγγι σου είναι από χρυσό;

Εσείς; Αποκτήσατε χόμπι στην κρίση;

*Αναδημοσίευση από το Βήμα