Ξημερώνει η ημέρα της μεγάλης απεργίας και το μόνο σίγουρο είναι ότι πλήθος κόσμου θα συγκεντρωθεί μπροστά από τη Βουλή, οργισμένος φωνάζοντας τα γνωστά που κάνουν τις μάνικες των πυροσβεστών να ανυψώνονται. Λυπάμαι που θα σας το πω, αλλά είστε λάθος. Ναι, ναι. Διότι καλοί μου πατριώτες, αυτοί οι άνθρωποι εκεί μέσα για μας δουλεύουν. Και μάλιστα υπερωρίες.

Τους λυπήθηκα τους δόλιους καθώς τους παρακολουθούσα για 8 συναπτές ώρες στο κανάλι της Βουλής να συνεδριάζουν. Και πείτε μου. Όχι, πείτε μου. Υπάρχει άλλος υπάλληλος αυτού του κράτους που να τηρεί με τέτοια ευλάβεια το ωράριό του; Βέβαια σαν σωστοί κρατικοδίαιτοι υπάλληλοι εργάζονταν κι αυτοί εκ περιτροπής. In rotation, για να μιλάμε και τη γλώσσα του ΓΑΠ. Τι θέλω να πω; Πολύ απλά, τα γενικά πλάνα έλειπαν καθότι θα φαινόντουσαν πόσοι μας έχουν τιμήσει με την παρουσία τους. Και μπορεί να μην υπάρχουν πολλοί ανώμαλοι πολίτες που θα καθόντουσαν να παρακολουθήσουν όλο αυτό το event, αλλά το παίρνεις το ρίσκο; Σαφώς και όχι.

Κανονικά, τέτοιου τύπου συνεδριάσεις πρέπει να μοιράζονται σε DVD κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, μιας και είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να νιώσεις τον βουλευτή δικό σου άνθρωπο. Μαθαίνεις για την καθημερινότητά του και τον συμπονάς. Και το λέω, γιατί αυτό ακριβώς έπαθα όταν άκουσα την Λούκα να λέει ότι χθες πήγε σ’ ένα εστιατόριο να φάει και την πλησίασε ο μαγαζάτορας δίνοντάς της την ευλογία του γι’ αυτά τα καταπληκτικά εργασιακά μέτρα που φέρνει. Την επόμενη μέρα, η κυρά Λούκα πήγε σ’ ένα πολυκατάστημα. Και πάλι πήρε τα εύσημα, αλλά αυτή τη φορά από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Δυστυχώς ονόματα δεν έδωσε για να μπορέσουμε να τους φακελώσουμε εν όψει της απεργίας και να τους κάψουμε σαν τα κοστούμια του ΠΑΜΕ, αλλά έχω βάσιμες υποψίες ότι εκτελούσαν εντολές του γνωστού συμπολίτη μας που προσφέρθηκε να δώσει τον μισθό του για να σωθεί η χώρα.

Θα μου πείτε ότι για τη σωτηρία της χώρας υπογράψαμε αυτό το Μνημόνιο και τώρα λουζόμαστε τους όρους του, αλλά και πάλι κάνετε λάθος. Το ότι θα μας κάνουν τα 11 του ΦΠΑ 13, το οφείλουμε αποκλειστικά και μόνο στην βαρβατίλα του Παπακωνσταντίνου. Σαν σωστός, πρόστυχος, ανατολίτης άντρας έχει το πάνω χέρι στο σπίτι και δεν ακούει την αλλοδαπή γυναίκα του που παραπονιέται. Γιατί, όπως μας πληροφόρησε η κυρά Ουρανία του ΛΑΟΣ που ψωνίζουν στο ίδιο σούπερ μάρκετ, η κυρά Γιώργαινα βρίσκει την Ελλάδα πολύ ακριβή. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ανταρσία και υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να διαγραφεί από την κοινοβουλευτική οικογένεια του Παπακωνσταντίνου, όπως έγινε και με τον Παπαχρήστο, αλλά για κάποιους λόγους που δεν γνωρίζουμε ο υπουργός έχει επιδείξει επιείκεια.

Δεν έδειξε όμως την ίδια επιείκεια ο αγαπημένος μας στοχαστής Πάγκαλος, ο οποίος ζήτησε τα ρέστα από τον Χαλβατζή όταν ο τελευταίος επιτέθηκε στον Κακλαμάνη και πήρε την μπάλα και τον Θόδωρο. Δικαίως ο αντιπρόεδρος αναρωτήθηκε “Μα γιατί περιέλαβε κι εμένα; Τι είμαι εγώ; Σάλτσα;”. Κι επειδή κανείς δεν βρέθηκε να του λύσει την απορία, μπορώ να του απαντήσω με πλήρη σιγουριά ότι δεν είναι σάλτσα. Ούτε γουρούνι όπως δήλωσε ο ΓΑΠ προ ημερών. Λιπαντικό είσαι καλέ μου, για ευκολότερη αυτορρύθμιση.

Το καλύτερο όμως που βγήκε από αυτή τη συνεδρίαση είναι ότι κατά πώς φαίνεται έχουμε βρει σαν χώρα το εξαγώγιμο προϊόν που θα εκτινάξει την οικονομία μας σε δυσθεώρητα ύψη. Εξάγουμε βουλευτές. Μέτρησα τουλάχιστον 6 που είχαν φροντίσει να στείλουν fax για να δικαιολογήσουν την απουσία τους, όπως προβλέπεται από το άρθρο 70Α του καταστατικού της Βουλής. Υπήρχαν βέβαια κι οι απλά αδικαιολόγητοι απόντες, αλλά θέλω να πιστεύω ότι οι συγκεκριμένοι πήραν παράδειγμα από την αποχή στις πρόσφατες εκλογές και θέλησαν να στείλουν το μήνυμα με τον ίδιο τρόπο.

Λυπάμαι μόνο που δεν υπάγομαι κι εγώ στο άρθρο 70Α, γιατί με τέτοιο ξενύχτι, κάπως πρέπει να δικαιολογηθώ στο αφεντικό αύριο σε περίπτωση που δεν εμφανιστώ στο γραφείο. Μα τι λέω; Έχει φροντίσει η Λούκα γι’ αυτό. Θα νοικιάσει έναν εργαζόμενο στη θέση μου για μια μέρα.