Πριν από λίγες ημέρες είχε κάνει αίσθηση η δήλωση του Απόστολου Κακλαμάνη από τα έδρανα της Βουλής όταν έκανε λόγο για το μπάχαλο που επικρατεί στην κυβέρνηση. Χαρακτηριστικά τότε είχε χρησιμοποιήσει την γνωστή παροιμία “τρεις λαλούν και δυο χορεύουν”. Αυτή του η τοποθέτηση αναπαράχθηκε από όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Το γιατί προκάλεσε τόσο είναι απορίας άξιο καθότι δεν μας είπε κάτι που δεν γνωρίζουμε ήδη.

Ο μέσος Έλληνας πολίτης που έχει μια υποτυπώδη ενημέρωση σχετικά με τα προβλήματα της χώρας και το πώς τα διαχειρίζεται σύσσωμη η πολιτική ζωή αυτού του τόπου, θα μπορούσε να κάνει ακριβώς την ίδια δήλωση. Αν δε, παρακολουθούσε 10 λεπτά από μια συνεδρίαση της Ολομέλειας στο κανάλι της Βουλής θα είχε τη σίγουρη πεποίθηση πως το ελληνικό κοινοβούλιο και οι τύποι που το απαρτίζουν πρόκειται για ανέκδοτο. Και μάλιστα ένα ανέκδοτο που το χαρακτηρίζουν όλες οι παροιμίες του σοφού λαού μας: Εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι. Φωνάζει ο κλέφτης, να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Αλλού βαράν’ τα τύμπανα κι αλλού χορεύει η νύφη. Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεβάτι. Σηκώθηκαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι. Το καλύτερο όμως όλων και πιο ταιριαστό θαρρώ είναι το “Εδώ ο κόσμος καίγεται και οι πουτάνες λούζονται”, αφήνοντας τις αντιστοιχήσεις με πρόσωπα και γεγονότα στην διακριτική σας ευχέρεια.

Όπως βλέπετε, όποια παροιμία και να πάρεις μπορείς να την εφαρμόσεις με σχετική ευκολία σε κάποιο πλάνο του ανέκδοτου καθώς ο νερουλάς της Βουλής αλλάζει τα ποτήρια το ένα μετά το άλλο. Δυστυχώς όμως, ενώ τα ανέκδοτα είναι μια χαρά όταν θέλουμε να διασκεδάσουμε, αμφιβάλλω αν μπορούν να βρουν λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Μήπως να σοβαρευτούμε λοιπόν γιατί μέχρι τώρα τα γέλια μας βγήκανε ξινά;