Κάθε πρωί, με το που φτάνω στο γραφείο, εκτελώ με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού μια συγκεκριμένη ιεροτελεστία, ή όπως την έχω ονομάσει “το μισάωρο του παρ’ ολίγον δολοφόνου”. Ξεκινώ με την κουζίνα για πράσινο τσάι, η οποία ελέγχεται πρώτα εάν είναι άδεια για να αποφύγω τις αναγκαστικές καλημέρες στις κοπέλες. Μόλις καταφέρω και πάρω το καυτό φλυτζάνι στα χέρια μου, πάω στο γραφείο μου περπατώντας στις μύτες για να μην με πάρει είδηση το αφεντικό, το γραφείο του οποίου είναι ακριβώς προσκείμενο στο δικό μου. Εάν περάσω με επιτυχία και αυτό το στάδιο της ιεροτελεστίας, σειρά έχει ο διαστροφικός διαλογισμός για να ξεκινήσει όμορφα η μέρα στη δουλειά και για να αποβάλλω όποιο δολοφονικό ένστικτο θα μπορούσε να ξεπεταχτεί κατά τη διάρκεια του 8ωρου και το οποίο θα με έστελνε σούμπιτη ανάμεσα σε Τρέμη και Πρετεντέρη ως “η αιμοσταγής δράστρια με το αγγελικό πρόσωπο”.

Το τέταρτο, που πάνω-κάτω διαρκεί αυτός ο διαλογισμός, περιέχει τα πάντα. Από το τι έχω να πληρώσω έως το τέλος του μήνα μέχρι βρώμικες σκέψεις, οι οποίες κατά βάση αφορούν στο αφεντικό μου και οι χίλιοι συν ένας τρόποι για να το σκοτώσω. Είναι πραγματικά απίστευτο τι μπορεί να σκαρφιστεί ο ανθρώπινος νους εάν του δοθεί ο κατάλληλος χρόνος για να ταξιδέψει το οξυγόνο ως τον τελευταίο νευρώνα. Για να καταλάβετε, έχω προβάρει ακόμα και το περίλυπο ύφος σε περίπτωση που κάτι συμβεί και πρέπει να φανώ έκπληκτη μα και συντετριμμένη από το θλιβερό αυτό γεγονός.

Όλα αυτά όμως, μέχρι πρότινος. Τους τελευταίους δύο μήνες, μου έχουν φέρει στο γραφείο ένα παλικάρι για να ασχοληθεί με ένα portal που έχει η εταιρία. Ένα ψηλό ατσούμπαλο αγόρι που με δυσκολία ελέγχει τα άκρα του καθώς περπατά και με κάτι αφύσικα πρησμένα χείλη που νομίζεις πως τα ρούφηξε ηλεκτρική σκούπα. Το αντικείμενο της εργασίας μας είναι εντελώς διαφορετικό οπότε η μόνη επαφή που έχουμε περιορίζεται στις χαιρετούρες και στο μεσημεριανό delivery. Διόλου άσχημα δηλαδή. Αμ δε…

Από τότε που εγκαταστάθηκε ο τύπος στο γραφείο μου, ο διαλογισμός μου έχει αφήσει κατά μέρος το αφεντικό κι έχει πιάσει εργολαβία το άτομό του. Και μάλιστα, αυτή τη φορά δεν κρατά τα προσχήματα. Δεν ψάχνει να βρει τρόπους για να το κάνει να φανεί σαν ατύχημα. Τουναντίον, ο θάνατός του είναι αργός και βασανιστικός υπό τα έντρομα βλέμματα των συναδέλφων μου. Ο χρόνος που μαρτυρά στα χέρια μου είναι αντιστρόφως ανάλογος με τον ρυθμό των γουλιών που κατεβάζω το τσάι μου. Το δε χαμόγελο που σχηματίζεται στο πρόσωπό μου καθώς τα σκέφτομαι όλα αυτά, μαρτυρά πως δεν έχω έτοιμο ούτε ένα δίστιχο παρηγοριάς προς την οικογένειά του κατά την κηδεία του.

Με κίνδυνο να ακουστώ ψώνιο, δηλώνω πως ο Stephen King θα ήταν πολύ περήφανος για μένα. Σε σημείο μάλιστα που θα με πλήρωνε για να του πουλήσω μερικές από τις διαστροφικές μου ιδέες για να σκοτώσεις κάποιον. Έχω φανταστεί να περνάω το παλικάρι από την μηχανή βιβλιοδεσίας για σπιράλ, ξεκινώντας από τα χείλη και καταλήγοντας στα ματοτσίνορα. Να του μπήγω το ποντίκι ως τον φάρυγγα καθώς τα χέρια του κυλάνε πάνω στην μηχανή πλαστικοποίησης, η οποία λειτουργεί στους 150 βαθμούς Κελσίου. Το καλύτερο όλων όμως είναι όταν φαντασιώνομαι να τον μπουκώνω με καφέ φίλτρου, στάζοντας παράλληλα μπλάνκο στα μάτια του και καίγοντάς του τα άκρα με την τοστιέρα.

Βέβαια, σωστά θα αναρωτιέστε: Μα τι μου έχει κάνει ο δόλιος ώστε να στείλει το αφεντικό στον πάγκο του δολοφονικού διαλογισμού μου; Θα σας πω. Βήχει. Και μάλιστα βήχει πολύ. Δύο μήνες που τον έχω παρεούλα, ένα ακατάπαυστο γκούχου-γκούχου έχει κάνει τα μηνίγγια μου να κατέβουν με πανό σε διαδήλωση. Σε αυτό τον βήχα ήρθε πρόσφατα να προστεθεί κι ένα σνιφ κάθε 30 δευτερόλεπτα. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Υπέθεσα με το αγαθό μυαλό μου ότι πρόκειται για την ίωση που ταλαιπωρεί πολύ κόσμο, αλλά με τον καιρό διαπίστωσα πως ο βήχας και το ρούφηγμα της μύτης είναι το σήμα κατατεθέν του αγοριού απένταντι. Τι κι αν μας χωρίζουν 2 “μαργαρίτες”; Κάθε φορά που βήχει, νομίζω ότι έχει έρθει δίπλα στο αυτί μου και βάζει όλη τη δύναμη των πνευμονιών του ώστε να φτάσει ο ήχος μέχρι τον ιππόκαμπο. Όταν συνειδητοποίησα ότι όλο αυτό το φεστιβάλ ήχων οφείλεται στα τσιγάρα που φουμάρει στην κουζίνα κατά τη διάρκεια της ημέρας, προσπάθησα να του το φέρω μαλακά λέγοντάς του πως πρέπει να το κοιτάξει και πως δεν είναι φυσιολογικό. Εκείνος απάντησε με ένα ξερό κι αδιάφορο “Ναι, έχεις δίκιο, πρέπει”.

Οι μέρες όμως κυλούν με δυσκολία και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Κι ενώ τον θόρυβο που βγάζουν οι δύο εκτυπωτές laser που βρίσκονται ακριβώς δίπλα μου και δουλεύουν όλο το 8ωρο, τον έχω συνηθίσει μετά από 9 χρόνια στη δουλειά, το δικό του βηξορούφηγμα το τύμπανό μου αρνείται να το κατατάξει στους ήχους του γραφείου. Το μόνο που με σώζει είναι η προκείμενη αλλαγή της σύμβασής μου από πενθήμερο σε τριήμερο. Μακάρι, αλλιώς θα πρέπει να ξεκινήσω πάλι το κάπνισμα για να έχει κάτι να μου φέρνει η μάνα στην φυλακή.