protagon

Ένα ακόμη ψηφοδέλτιο

Την ίδια ώρα που στο Mega η Patty προσπαθούσε να λύσει το μυστήριο αν ο Leandro είναι ο πατέρας της, η Ντόρα μέσα στο κατάμεστο θέατρο Badminton αποδείκνυε ότι είναι όντως κόρη του μπαμπά της. Ή ακόμα καλύτερα, επιδιώκει να τον ξεπεράσει με την ίδρυση της Δημοκρατικής Συμμαχίας.

Με φόντο μια τεράστια οθόνη που πρόβαλλε τα highlights της ομιλίας της, η Ντόρα αναφέρθηκε σε δυο Ελλάδες. Την Ελλάδα εκείνων που είναι μέσα στο σύστημα και την Ελλάδα των υπολοίπων, που είναι αποκλεισμένοι από αυτό. (more…)

Ρίτα-Ριτάκι

Σέρνω το κουφάρι μου με το ζόρι από τον καναπέ στην πολυθρόνα και τούμπαλιν. Έχω αφήσει σημάδια στο πάτωμα από το βαρύ αυτό πήγαινε-έλα. Δεν θέλω να φάω, δεν θέλω να πιω, δεν θέλω να αναπνέω. Κοιτάω το ρολόι και δαγκώνομαι να μην αρχίσω το download του μισού συναξαριστή που θα μπορούσε να μου φέρει τον courier έξω από την πόρτα μου κρατώντας τον αφορισμό μου. Λίγες μόνο ώρες έχουν περάσει από το κλείσιμο της κάλπης του Β’ γύρου κι εγώ θρηνώ τον χαμό μιας εκλογοκατέβατης φίλης που απέκτησα με τον τσαμπουκά. (more…)

Ψηφίζοντας στο νησί

Φτάνοντας το πρωί έξω από το εκλογικό κέντρο έπαθα σοκ. Η ώρα ήταν 9 και κάτι κι όμως το μισό βλαχόνησο ήταν εκεί. Το άλλο μισό, όπως πληροφορήθηκα αργότερα από την μάνα, εκκλησιαζόταν. Να τους δώσει φώτιση ο καλός Θεούλης να ψηφίσουν σωστά; Να τους πάρει μια ώρα αρχύτερα κοντά Του μπας και αποφύγουν την όλη ταλαιπωρία; Δεν γνωρίζω. Αλλά σίγουρα κάποιοι ευχήθηκαν το πρώτο και κάποιοι το δεύτερο. Όσοι είχαν υποψήφιους στην οικογένεια σε αντίπαλα στρατόπεδα σίγουρα ευχήθηκαν και τα δύο με τυχαία σειρά προτεραιότητας. (more…)

Mnimonium: Τα ρέστα του Πανούση

Μια γυναικεία φωνή στην άλλη άκρη του ακουστικού με πληροφορούσε ευγενικά “Άμα δεν έχετε κάνει κράτηση, καλό θα ήταν να είστε εδώ στις 10″. Όπως κι έγινε. Δέκα παρά πέντε έπαιρνα την απόδειξη από το ταξί κι ερχόμουν αντιμέτωπη με μια ουρά ανάλογη μ’ αυτές που συναντάμε στις δημόσιες υπηρεσίες. Η μόνη τους διαφορά; Αυτή εδώ αποτελείται από κάθε καρυδιάς καρύδι, ή για να μιλήσω και με επίκαιρους τηλεοπτικούς όρους, πρόκειται για ένα καλομαγειρεμένο τουρλού. Από εικοσάρηδες με τα All-Starάκια τους μέχρι κυρίες 50 ετών και άνω με την γόβα λουστρίνι και το στρας στο μπούστο. Δεν μου κάνει εντύπωση. Το κοινό του Τζίμη Πανούση είναι η απόλυτη έκφραση της παγκοσμιοποίησης, απλά σε μικρότερη κλίμακα. (more…)

Στόματα χωρίς φωνή

Δύο εβδομάδες. 14 μέρες. Είναι άραγε πολύς ή λίγος χρόνος; Αναλόγως ποιος απαντάει σ’ αυτήν την ερώτηση. Για το έντομο το εφήμερον είναι ένα άπιαστο όνειρο. Μια αιωνιότητα. Μιας και ο κύκλος της ζωής του δεν ξεπερνάει τις 24 ώρες. Για τον Παπακαλιάτη θα μπορούσε να ήταν μια ολόκληρη τηλεοπτική σεζόν σαν sequel του “Δυο μέρες μόνο”. Για τους πολίτες αυτής της χώρας είναι ένα μακράς διαρκείας stress test. Η αρχή του οποίου έγινε με την διακαναλική συνέντευξη του ΓΑΠ. (more…)