protagon

Κι αν σου Husky;

Στο πορτοφόλι μου έχω δυο φωτογραφίες. Η μία είναι του αδερφού μου περήφανο ναυτάκι. Την δείχνω αριστερά και δεξιά. Άλλοτε για να τον προξενέψω -με την ανάλογη προμήθεια επί της προίκας βεβαίως- κι άλλοτε για να εξηγήσω σε ποιον οφείλουμε το γεγονός ότι δεν μπήκαν οι οχτροί στην Ελλαδίτσα μας τους τελευταίους 14 μήνες. Η άλλη είναι του σκύλου μου. Ένα κατάλευκο Ηusky με γαλάζια μάτια και μια ουρά που πιάνει τρελά rpm κάθε φορά που κατεβαίνω στο βλαχόνησο. (more…)

Τζίφος στο ημίφως

Οι Πυξ Λαξ έχουν καταστρέψει τον κόσμο. Πέραν του ότι διαλύθηκαν και μας άφησαν τον Πλιάτσικα να μας τυραννάει σόλο, γράφοντας για χαμόγελα που απειλούν να αυτοκτονήσουν πέφτοντας από μπαλκόνια, στοίχειωσαν και τους έρωτές μας τόσα χρόνια.

Το τι χαρτομάντηλο έχει καταναλωθεί ακούγοντας το “Να γυρίσεις σαν θα ‘ρθουν τα χελιδόνια” δεν λέγεται. Τέτοια ζημιά στα δάση μόνο τα φυλαχτά με Τίμιο Ξύλο. Δεν είναι τυχαίο. Πάντα είχαν καλή σχέση με τον Θεούλη. Μέχρι και χιτάκι του έγραψαν για να ανεβάσει λίγο την πελατεία στο μαγαζάκι. Αφού σου λέει στο παρατσάκ δεν συμπεριέλαβαν οι ψάλτες το “Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο” στην κυριακάτικη λειτουργία. (more…)

Στο σούπερ μάρκετ

Όταν ήμουν μικρή, ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια ήταν το “Στο σουπερ μάρκετ” του Θείου Νώντα. Το οποίο μάλιστα τραγουδούσα σε ένταση δύο βουβουζελών κάθε φορά που πήγαινε η μάνα για τα ψώνια της εβδομάδας και με έπαιρνε μαζί, φέρνοντάς την πάντα σε δύσκολη θέση. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που μου άρεσε τόσο πολύ σ’ αυτό το τραγούδι. Θέλετε το θεατρινίστικο στυλ του Πουλικάκου; Η παιχνιδιάρικη μουσική; Οι πανέξυπνοι και παραστατικότατοι στίχοι; Ίσως λίγο απ’ όλα. (more…)

Ζωή σαν ασανσέρ

Η ζωή λένε είναι σαν το ασανσέρ. Έχει τα πάνω της, έχει και τα κάτω της. Αηδίες. Το δικό μου ασανσέρ έμεινε μεταξύ τρίτου και τέταρτου ορόφου. Δεν θέλω να κάτσω να το φιλοσοφήσω αν σημαίνει κάτι πιο βαθύ. Εμένα αυτό που με απασχολεί τώρα είναι ότι έχω καθυστερήσει για το γραφείο κι ο νόμος του Μέρφι μου βάζει χέρι. (more…)

Χαρά όπως λέμε χάρος

Το όνομά της είναι Αρετή -ή Αρετούλα όπως θέλει καλύτερα να την φωνάζουν. Αδιευκρίνιστης ηλικίας, αλλά υπολογίζω γύρω στα 75-80. Όταν προσπάθησα να την ρωτήσω διακριτικά, μου είπε παιχνιδιάρικα “Τι σημασία έχει; Κάποτε ήμουνα πουλί και με ποθούσανε πολλοί. Τώρα ούτε για καναβούρι δεν κάνω η παλιόγρια”. Μένει σε μια εκρού μονοκατοικία που έχει στριμωχθεί ανάμεσα σε δυο σομόν πολυκατοικίες. Το όλο σκηνικό μοιάζει με το πρόσωπό της. Δυο ροδαλά μάγουλα και στην μέση μια μύτη άχρωμη και μικρή. Η γνωριμία μας μετράει με το ζόρι 24 ώρες. (more…)