protagon

Θέλεις βοήθεια για να πεθάνεις;

Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα ήθελα πολύ να γνωρίσω. Δυστυχώς, για πρακτικούς λόγους, είναι αδύνατον· δεν ζει πια. Μα και να ζούσε, δεν θα ήξερα πώς να τον βρω. Δεν ξέρω ονοματεπώνυμο, δεν ξέρω διεύθυνση κατοικίας ή τηλέφωνο, δεν ξέρω ηλικία ή επάγγελμα. Το μόνο που ξέρω είναι αυτό το «1» που βλέπω μπροστά μου σε μια λίστα. Αυτό το «1» που ταξίδεψε από την Ελλάδα ως την Ελβετία το 2012 για την ύστατη στιγμή αξιοπρέπειας. (more…)

Μην αγνοείς τη μάνα

Οι μουσικές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων δεν έχουν νότες· είναι η φωνή της μάνας από το μπαλκόνι, ο στεντόρειος συλλαβισμός του ονόματός μου που με καλούσε να επιστρέψω σπίτι. Δεν υπήρχαν τότε κινητά και αποδεδειγμένα η φωνή της μάνας κάλυπτε μια ακτίνα δύο γειτονιών -όσο χρειαζόταν, δηλαδή. Μα ακόμα και όταν ήρθαν τα κινητά στην επαρχία, δεν άλλαξαν πολλά: μονάχα, αντί φωνής, είχαμε το τηλεφώνημα από καρτοτηλέφωνο ανά τακτά χρονικά διαστήματα. (more…)

Η πρόκληση του κουβά

Καμιά φορά, περίεργα πράγματα συμβαίνουν και η ζωή αντιγράφει τα σχήματα λόγου, ιδιαιτέρως τις μεταφορές. Δηλαδή, αν η ανακοίνωση μιας άσχημης είδησης είναι ψυχρολουσία, τότε από αυτό θα εμπνεύστηκε ο Pete Frates την πρωτότυπη ιδέα του, ενθυμούμενος τη στιγμή της ανακοίνωσης της πάθησής του. Φυσικά και δεν το γνωρίζω· είναι απλώς μια διασκεδαστική υπόθεση από την ασφάλεια της απόστασης. (more…)

Όταν ο Μέσι υποστήριξε την Παλαιστίνη

Το hashtag #Gaza στο twitter θέλει δύο ζευγάρια μάτια για να το παρακολουθείς με συνέπεια. Και μέσα σε αυτήν τη ροή από tweets, θα πρέπει επίσης να έχεις καθαρό μυαλό για να αντιληφθείς τα αυτονόητα. Πράγματα που υπό συνθήκες απόλυτης ηρεμίας, θα τα ξανακοιτούσες και πιθανότατα να τα έψαχνες στο google, πριν πατήσεις το retweet. Τώρα όμως, η κατάσταση κάθε άλλο παρά στιγμές ηρεμίας προσφέρει. Κάπως έτσι, βρέθηκε πολλές φορές ο Μέσι στο timeline μου κρατώντας ένα t-shirt το οποίο γράφει «Free Palestine». Και δεν ήταν ο μόνος, φυσικά. Παρέλασε επίσης και ο Κριστιάνο Ρονάλντο με πλακάτ «Όλοι με την Παλαιστίνη». (more…)

«Να φύγετε, να πάτε αλλού»

«Μωρέ θα πάρω φόρα και θα κλωτσήσω με όλη τη δύναμή μου το σκατοκάστρο τους μπας και με αφήσουν ήσυχη πια τα βρομόπαιδα. Άντε, κυρά μου, πάρε το να πάτε σπίτι, αφού δεν μπορείς να το μαζέψεις! Κι εσείς, τάκα-τούκα πάνω από το κεφάλι μου με τις σκατορακέτες σας, που την είδατε Φέντερερ του αλμυρού νερού και της άμμου ξαφνικά… Που να του φύγει του άλλου η ρακέτα σαν μπούμερανγκ και να τον βρει στο δόξα πατρί, Παναγία μου! Ωχ, σκατά, τις κωλογόπες τους, κόλλησε μια στον αγκώνα μου, τι αηδία. Και έχεις και αυτά τα δεκαεξάχρονα να χαμουρεύονται αδιακρίτως. Μωρέ, ωραία ανατροφή… Σιχτίρ, τι είναι αυτό το φρούτο τώρα που πάνε να εγκαταστήσουν; Ρε, πάνε καλά; Με ποιο δικαίωμα στην παραλία μου;». (more…)