Καζάνι

Δεν νομίζω Μουστάκι!

Ο ύπνος θρέφει τα παιδιά και ο ήλιος τα μοσχάρια, λένε. Εγώ δυστυχώς δεν ανήκω σε καμία από τις δύο κατηγορίες. Ο ήλιος επιβιβάζει την πίεσή μου σ’ ένα επικίνδυνο ρόλερ κόστερ και ο ύπνος δοκιμάζει τις αντοχές μου με ασυνάρτητα όνειρα. Κάπως έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι ξύπνησα απότομα σήμερα έχοντας την αίσθηση ότι ακουμπούσα σε κατουρημένη πάνα μωρού. Το ανώμαλο υποσυνείδητό μου είχε ταξιδέψει μέχρι το Μαξίμου για ένα τρυφερό τετ-α-τετ με τον ΓΑΠ. Αυτό από μόνο του είναι ένας σοβαρός λόγος για ψυχανάλυση -ή και για εξορκισμό. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος Έλληνας πολίτης που να ονειρεύεται τον Γιώργο. Αμφιβάλλω αν τον ονειρεύεται ακόμα και η Άντα. (more…)

Άλλος με το κίνημά μας;

Στην Μανταλένα, η Βουγιουκλάκη γρατζουνάει το λαρύγγι της φωνάζοντας “Άλλος με τη βάρκα μας;” προσπαθώντας να προσελκύσει πελατεία. Πιο δίπλα ο Παπαμιχαήλ κάνει ακριβώς το ίδιο, απλά λίγο πιο βαρύτονα. Καθώς οι δουλειές δεν πηγαίνουν καλά για την δόλια Μανταλένα, ο παπάς του νησιού αποφασίζει να βοηθήσει το ορφανό με μια μικρή μπαγαποντιά. Δεν χρειάζεται να συνεχίσω. Από το 1960 που έκανε πρεμιέρα η ταινία, παίζεται σε επανάληψη ανά τακτά χρονικά διαστήματα, οπότε όλα αυτά μας είναι λίγο έως πολύ γνωστά. (more…)

Καίγεται ο μετανάστης μου στο Γουαδαλκιβίρ

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος άγιος φανερώθηκε στον ύπνο του Παπουτσή το βράδυ πριν την ανακοίνωση του διάσημου πια τείχους που σκοπεύει να στήσει στον Έβρο για την αντιμετώπιση της εισροής μεταναστών. Μπορούμε όμως να πούμε με σιγουριά τι ήταν αυτό που πήγε την σκέψη του ένα βήμα παραπέρα, και για την ακρίβεια, στην αγορά της Ολλανδίας. Ο λόγος για τον γνωστό στίχο του Λάκη Παπαδόπουλου “Έλα γοριλάκι, πήδα το μαντράκι”. Βέβαια, θα μου πείτε, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να γνωρίζει τον Λάκη ο μετανάστης, μιας και δεν έχει την καλλιτεχνική εμβέλεια της Βίσση; Σωστό, αλλά επειδή ο Παπουτσής είναι υπεύθυνο άτομο, δεν μπορεί να ρισκάρει την υστεροφημία του. (more…)

Καλή Πρωτοαποκριά

Δαμάζω τα κύματα μέσα στο πλοίο με προορισμό το βλαχόνησο και αναρωτιέμαι πόσες πιθανότητες υπάρχουν να έχει ταξιδέψει το τέρας του Λοχ Νες ως τα μέρη μας. Να πεταγόταν, λέει, ξαφνικά μπροστά μας και να έκανε το καράβι να στρίψει σπινιάροντας με φουλ τις μηχανές πίσω στο λιμάνι του Πειραιά. Στα ακουστικά μου άρχισε να παίζει το “Illusion” των Uriah Heep, το οποίο με επανέφερε στην πραγματικότητα. Τα πλοία δεν σπινιάρουν ανόητη, μονολογώ. Αλλά δεν έχει σημασία. Αυτή τη στιγμή κι ο Μωυσής να εμφανιζόταν από το πουθενά σχίζοντας τη θάλασσα στα δύο θα μου έφτανε, αρκεί να μην πατήσω το πόδι μου στο πλακόστρωτο λιμάνι. (more…)

The Freak Show

Δεν έχω ιδέα πώς ξεκινάνε οι αστικοί μύθοι ή πώς ταξιδεύει μια φήμη, αλλά υποθέτω ένας τρόπος είναι τα SMS. Νωρίς το πρωί είχα λάβει 5, ένα από κάθε συνάδελφό μου στο γραφείο. Όλα έγραφαν το ίδιο πράγμα: “Αληθεύει ότι το έβαλε;”. Η 23η Δεκεμβρίου είναι η τελευταία μέρα της διορίας για να καταβάλει ο εργοδότης το δώρο και τα στοιχήματα αν θα τον τρέχουν στο αυτόφωρο είχαν πάρει φωτιά χθες στην εταιρεία. Και μιας και είμαι η μόνη που χρησιμοποιεί την εξωγήινη τεχνολογία του web banking, έπρεπε να ανακοινώσω τα αποτελέσματα στέλνοντας μερικούς στον κουβά. (more…)