protagon

Χ-ray παρουσία

Μένω σε ένα κλασικό δυάρι. Για την ακρίβεια, μένω στο σαλόνι αυτού. Τα υπόλοιπα δωμάτια είναι στην ουσία βοηθητικοί χώροι που επισκέπτομαι ελάχιστες φορές μες στην ημέρα, ίσα-ίσα για να λέω ότι δεν πληρώνω νταβατζιλίκι τα τετραγωνικά. Μην σας κάνει εντύπωση. Στο σαλόνι έχω καταφέρει να στήσω τον μικρόκοσμό μου. Τηλεόραση, υπολογιστής, βιβλία, καμβάδες, μπογιές και Playstation για αχαλίνωτο σεξ με ανυποψίαστα παιδάκια στο Buzz. Όπως πολύ σωστά θα φαντάζεστε ήδη, αγνοώ επιδεικτικά τη διπλή κρεβατάρα μου και κοιμάμαι στον καναπέ. Ένας υπέροχος άνετος καναπές από τα ΙΚΕΑ που αν είχε στόμα θα έπρεπε να του τα σκάσω χοντρά για να μην βγάλει στην φόρα τις αμαρτίες μου. (more…)

Είχα μια κούκλα

Έχω μια κούκλα. Η μόνη που κατάφερε να επιβιώσει από τους διάφορους μαρτυρικούς θανάτους που επινοούσε το διαστροφικό μου μυαλό όταν ήμουν μικρή. Είναι τροφαντή σαν το ανθρωπάκι της Michelin. Tα μαλλιά της, τα οποία είναι ένα τόνο πιο φωτεινά από το πτέρωμα του κορακιού, θυμίζουν πλέον άχυρο. Οι μπλε μουντζούρες πάνω στο λευκό πλαστικό της δέρμα, σαν σημάδια από μαστίγιο, θα μπορούσε να είναι μέρος της πιο σκληρής σκηνής σπλάτερ. Η μύτη της έχει υποχωρήσει προς τα μέσα, τονίζοντας τα μάγουλά της, και το χρώμα από τα χείλη της έχει ξεθωριάσει, παίρνοντας μαζί του το αινιγματικό της χαμόγελο. Στη θέση του έχω κολλήσει ένα μακρόστενο κομμάτι κόκκινης κορδέλας. (more…)

Μια άλλη εξομολόγηση

Πολλά έχουν γραφτεί για το δαγκωμένο logo της Apple. Ένα από τα σενάρια που κυκλοφορούν, υποστηρίζει πως πρόκειται για το μήλο που μασούλησε ο Αδάμ σαν δεκατιανό μιας και βαριόταν να μαγειρέψει η Εύα. Εάν τώρα σ’ αυτό συνυπολογίσουμε ότι οι χρήστες των προϊόντων της Apple αντιμετωπίζουν την εταιρία σαν θρησκεία, τότε δεν είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι η είδηση της πρώτης εφαρμογής εξομολόγησης για iPhone και iPad έκανε τον γύρο του κόσμου με ταχύτητα που θα ζήλευε και το φως. Το όνομα αυτής: Confession. Απλό κι απέριττο. Όπως ακριβώς αρμόζει σε καθετί που σχετίζεται με τα θεία. (more…)

Η μοναξιά πάει πλατεία

Όταν βρέχει, η μικρή πλατεία που βρίσκεται κοντά στη δουλειά μου, μεταμορφώνεται και αδειάζει. Τα μόνα που δεν την εγκαταλείπουν είναι τα παγκάκια, δυο-τρεις σκύλοι που προσπαθούν να προστατευτούν από την βροχή μπαίνοντας κάτω από αυτά και ένα συντριβάνι ακριβώς στην μέση, που πλέον χρησιμοποιείται σαν μια τεράστια αλτάνα με αδιάφορα κι αφρόντιστα φυτά. Οι θάμνοι της πλατείας είναι μισοφαγωμένοι, όπως άλλωστε και οι πλάκες. Ρωγμές, κάποιες βαθιές και κάποιες άλλες πιο επιφανειακές, δημιουργούν μικρές λακκούβες ακανόνιστων σχημάτων, που φυλακίζουν το νερό και σε υποχρεώνουν να πατήσεις στις μύτες για να μην βραχείς. (more…)

Η Κρίση στο Sex Shop

Η οικονομική κρίση είναι ύπουλη. Τρυπώνει σαν κατσαρίδα στα πιο περίεργα μέρη. Το διαπίστωσα πρώτη φορά το Σάββατο, όταν επισκέφθηκα τον βιαστή της κόμμης μου για το προγραμματισμένο ρετουσάρισμα. Δυο τσουπωτές κυρίες που καθόντουσαν απέναντί μου είχαν πάθει ντελίριο συζητώντας για τις απεργίες και τις μειώσεις μισθών. “Κι εδώ κρίση; Μα πού είναι οι νερόβραστες συζητήσεις περί γκομενικών και αστρολογικών θεμάτων;” αναρωτήθηκα. Έμεινα να τις κοιτάω εντελώς απογοητευμένη. Στο διπλανό ράφι τα παραμελημένα περιοδικά μόδας έκαναν το ίδιο. (more…)