Λουκρητία

Παππούς-Ιχθυοπώλης: 1-0

Αγαπώ την καθημερινότητα σε βαθμό διαστροφής. Αυτή η ρουτίνα που σε βάζει να κάνεις βρώμικες σκέψεις για τη ζωή μετά θάνατον, εμένα μ’ εξιτάρει. Είναι μια σχέση άκρως σαδιστική. Όσο εκείνη με βασανίζει με υποχρεώσεις, τόσο εγώ την τιμωρώ με το παρδαλό μου ντύσιμο. (more…)

Όχι άλλο Warhol…!

Τα έργα του τα αναγνωρίζουν ακόμα και τα μωρά. Μετά το “αγκού” και το “μαμά” οι επόμενες λέξεις που ξεστομίζουν τα βρωμόπαιδα είναι “Campbell’s Soup“. Ο Andy Warhol ήταν αδιαμφισβήτητα ιδιοφυία. Και όπως όλες οι ιδιοφυίες, είπε και πράγματα που κατά καιρούς τα παίρνει ο κάθε πικραμένος, τα μασάει, κάνει φούσκες και μετά τα τεντώνει με τσαχπινιά σαν τραγουδίστρια που βαράει το ντέφι στο πλάι του μπουζουκτσή. (more…)

Η απληστία του δίφραγκου

Σαν λαός είμαστε αχόρταγοι στο όρια της λαιμαργίας και της απληστίας. Δεν ικανοποιούμαστε με το λίγο, το μισό, το παρακατιανό. Από τα φεγγάρια μας μέχρι το σουβλάκι. Θέλουμε όλο το πακέτο να έρθει να φουσκώσει το μάτι κι η κοιλιά. Ενίοτε και οι καρδιές. Ίσως γι’ αυτό και να μας αγαπούν οι ξένοι που επισκέπτονται την Ελλάδα. Έχουμε το βίτσιο να μεγιστοποιούμε και την κλανιά του γείτονα αν αυτό μας κάνει να ονειρευτούμε έστω και για λίγο. Και στους καιρούς που ζούμε, το έχουμε ανάγκη. Το θέμα είναι πόσο; (more…)

Το web banking σώζει ζωές

Οι Δευτέρες είναι βασανιστικές. Ειδικά αν πρόκειται για την πρώτη Δευτέρα στην δουλειά μετά την άδεια. Ανεξαρτήτως αν έχετε πάει κάπου ή όχι, νιώθετε το κορμί σας να εμφανίζει τα πρώτα σημάδια στερητικού συνδρόμου από το βασιλικό αραλίκι των προηγούμενων ημερών.

Προσπαθώ κι εγώ να το αναπαραγάγω με ακρίβεια χιλιοστού. Έχω σπρώξει στην άκρη το πληκτρολόγιο κι έχω απλωθεί πάνω στο γραφείο ακουμπώντας το πηγούνι μου σε ένα κύβο post-it. (more…)

Πάρε το μηδέν!

Η είδηση που έσκασε πρόσφατα περί ελαφριάς απώλειας της ακοής στους εφήβους από φορητές μουσικές συσκευές τύπου iPod διεγείρει τα πιο σκοτεινά σημεία του εγκεφάλου. Αν είστε καχύποπτοι, τότε βλέπετε πίσω από αυτήν κάποιον αντίπαλο του Steve Jobs με σατανικό χαμόγελο να τρίβει τα χέρια του. Αν έχετε παιδιά, τότε σταυροκοπιέστε που επιτέλους βρέθηκε ένας χριστιανός να συνηγορήσει πως ήρθε η ώρα για το μπουμπούκι σας να βγάλει τα ακουστικά από τα αφτιά του και να επικοινωνήσετε χωρίς να θυμίζετε τροχονόμο. Εγώ, πάλι, γέρνω πίσω στην καρέκλα, κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά ένα μάτσο αναμνήσεις γεμάτες αίμα και ταλαιπωρία. (more…)