protagon

Η χαμένη δουλειά

Είναι σκληρό να χάνεις μια δουλειά. Όταν μάλιστα την κάνεις για 22 συναπτά έτη, νιώθεις ένα κομμάτι του εαυτού σου να εξαφανίζεται στιγμιαία σαν ανάσα που σβήνει την φλόγα του κεριού. Ο πόνος είναι ακόμα μεγαλύτερος όταν πρόκειται για την μοναδική δουλειά στον κόσμο, η οποία πληρώνει ανέλπιστα καλά, δεν χρειάζεται ιδιαίτερα προσόντα ή κάποιο συγκεκριμένο dress code και το βασικότερο όλων, διαρκεί μόνο 10 λεπτά μία συγκεκριμένη μέρα του χρόνου. Βέβαια, έχει και κάποια μειονεκτήματα. Είναι ένα κλειστό επάγγελμα, στο οποίο βασιλεύει η οικογενειοκρατία, και, όπως διαπίστωσα κάπως αργά, η σύμβαση λήγει άμα τη αφίξει νέου αίματος. (more…)

Χαρούμενες Χριστουγεννιάτικες ιστορίες

Το 1989 παραμονή Χριστουγέννων, ούσα πιτσιρίκι ακόμα, με βρήκε σε ένα κατάμεστο ΜΙΝΙΟΝ υπό την επίβλεψη της θείας μου. Είχαμε ανέβει από το βλαχόνησο αυθημερόν ίσα-ίσα για να ξαλαφρώσουμε λίγο τα ράφια απ’ τα παιχνίδια. Μόλις μπήκαμε στο μαγαζί έφυγα σίφουνας προς το τμήμα των PLAYMOBIL. Ή τουλάχιστον αυτό προσπάθησα. Το χέρι της θείας μου με κράταγε πίσω τόσο γερά σαν κάβουρας που σφίγγει τον χαλασμένο ρουμπινέ. “Πού πας παιδάκι μου; Από εδώ είναι οι κούκλες”, ξεφώνισε νευριασμένη. “Και τι με νοιάζει εμένα; Εγώ θέλω πειρατές κι αυτοκινητάκια”, της απάντησα το ίδιο θυμωμένη και την δάγκωσα στο χέρι για να με αφήσει. (more…)

Ρεβεγιόν με την TV

Στάθηκα στο παράθυρο και μετρούσα αστέρια. Όχι στον ουρανό, μα στις απέναντι πολυκατοικίες. Ένα, δύο, τρία… Πρέπει να ήταν καμιά δεκαριά. Φωτεινά αστέρια αποτελούμενα από δεκάδες λαμπιόνια. Αν οι τρεις μάγοι προσγειώνονταν στην γειτονιά μου, θα είχαν σοβαρό πρόβλημα να βρουν την φάτνη με όλα αυτά τα GPS που κρέμονται στα μπαλκόνια, σκέφτηκα. Στα περισσότερα διαμερίσματα, δεν υπήρχε φως. Είτε πέσανε για ύπνο από νωρίς, είτε κάνουν ρεβεγιόν σε κάποιο συγγενή, μονολόγησα. (more…)

Περιμένοντας το λείψανο

Όταν το 1948 ο Χικμέτ έγραφε το περίφημο ποίημα «Στηθάγχη» σίγουρα δεν είχε κατά νου τον Άγιο Σπυρίδωνα. Γιατί αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε θα έγραφε «Αν η δεξιά μου χείρα βρίσκεται, παπά, εδώ πέρα, το υπόλοιπο σώμα στην Κέρκυρα βρίσκεται». Αλλά να μου πείτε, τι σόι κομμουνιστής θα ήταν εάν γνώριζε τέτοιες πιπεράτες λεπτομέρειες της Ορθοδοξίας μας; Σωστό. Δεν γνώριζε ο Χικμέτ, δεν γνώριζα όμως κι εγώ. Αλλά ευτυχώς πληροφορήθηκα εγκαίρως από μία αφίσα στο δρόμο ότι ο Πειραιάς υποδέχεται το ιερό λείψανο της δεξιάς χειρός του Αγίου την πρώτη του Δεκέμβρη. Ενθουσιάστηκα. Είναι από αυτά τα show που έχεις την ευκαιρία να τα απολαύσεις από κοντά μόνο μία φορά στη ζωή σου. Κάτι σαν τη συναυλία των U2 τον Σεπτέμβριο. Μπορεί τότε να μην πήγα, αλλά αυτό εδώ δεν θα το έχανα με τίποτα! (more…)

Αιώνια λιακάδα

Έχω ένα φίλο που τον μισώ για ένα και μόνο συγκεκριμένο λόγο. Πάντα μας διηγείται ιστορίες από την βρεφική του ηλικία. Κι όταν λέω βρέφος, φανταστείτε ότι το μπεμπιλίνο ήταν το μοναδικό μοντελάκι που στόλιζε την γκαρνταρόμπα του και το κάτω δοντάκι ακόμα έπαιζε κρυφτούλι με τα ούλα. Δεν ξέρω αν μας δουλεύει ομαδικώς, καθώς η μάνα του δεν είναι ποτέ παρούσα να επιβεβαιώσει τις αφηγήσεις του, αλλά μόνο το γεγονός ότι μπορεί και θυμάται απίστευτες λεπτομέρειες από τότε, εμένα με κάνει έξω φρενών. Κι αυτό, γιατί όσο και να παιδεύω το μυαλουδάκι μου, η όπισθεν μου φτάνει μετά βίας γύρω στην τρυφερή ηλικία των 4 ετών.  (more…)