Αμαρτίες

Το DVD του βουλευτή

Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, ο προϋπολογισμός δεν έχει ακόμη ψηφιστεί. Η συζήτηση βρίσκεται σε εξέλιξη. Μικρή σημασία έχει. Όχι πως δεν είναι σημαντικό εάν περάσει ο προϋπολογισμός -αν και δεν πιστεύω να περιμένει κανείς να γίνει η έκπληξη, όπως και δεν έγινε. Αλλά ναι, στο τέλος της ημέρας δεν έχει σημασία. Έχοντας παρακολουθήσει από τα θεωρεία της Βουλής τη συζήτηση του περσινού προϋπολογισμού, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι το μόνο που έχει αλλάξει είναι η σύνθεση του Κοινοβουλίου. (more…)

Μέχρι το Σύνταγμα

Στο νησί που μεγάλωσα οι πορείες ήταν κάτι εξωτικό, κάτι ξένο, ένα προνόμιο της πόλης. Και είναι απολύτως λογικό. Όταν νιώθεις πως το κράτος αγνοεί την ύπαρξή σου στον χάρτη, δεν βρίσκεις νόημα να φωνάξεις. Έτσι, τις παρακολουθούσαμε από την τηλεόραση σαν να παρατηρείς κορμοράνους στο φυσικό τους περιβάλλον. Η μόνη πορεία που κατάφερε να φιλοξενήσει το νησί ήταν στις αρχές του ’90 για το Μακεδονικό. (more…)

Τον χειμώνα σου βλέπω

Δεν μπορείς να ντύσεις το σπίτι μου για τον χειμώνα. Και δεν γίνεται να του βγάλεις κάτι για το καλοκαίρι. Είναι ένα σπίτι που δεν έχει εποχές. Έχει μόνο την ηλικία μου. Μετά από έξι χρόνια που μένω σε αυτό το διαμέρισμα, σκέφτομαι πως πριν την ενοικίαση ενός σπιτιού θα έπρεπε να υπάρχει η δυνατότητα test live. Ακριβώς όπως το test drive στα αυτοκίνητα. Ή τουλάχιστον, η δυνατότητα προσομοίωσης όλων των εποχών προτού αποφασίσεις να υπογράψεις το συμβόλαιο. (more…)

Ελλάς Ελλήνων Χαπακωμένων

Ο Άντονι Βίντλερ, πρύτανης της αρχιτεκτονικής σχολής Cooper Union της Νέας Υόρκης, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, δήλωσε πως την νύχτα καταλαβαίνεις πόσο υποφέρει μια πόλη. Τον πιστεύω. Το βλέπω από το μπαλκόνι μου. Μετράω τα αναμμένα φώτα στις απέναντι πολυκατοικίες. Έξι, μαζί με το δικό μου επτά και το ρολόι δείχνει τρεις τα ξημερώματα. Να έχουν όλοι κάποια γιορτή και να διασκεδάζουν; Μακάρι αλλά αμφιβάλλω. Εξάλλου δεν ακούγεται μουσική. (more…)

Πέντε διπλές προσκλήσεις

Στο ραδιόφωνο όταν δεν παίζουν διαφημίσεις Jumbo μοιράζουν προσκλήσεις. Πέντε διπλές, λες και είναι πίτες. Αν είσαι συνεπής ακροατής έχεις λύσει το πρόβλημα σου. Μπορείς να δεις τα πάντα. Αρκεί να βλέπεις τα πάντα. Είναι νύχτες που αισθάνομαι ότι μπορώ να τυλίξω όλη την Αθήνα μέσα σε μία διπλή πρόσκληση που θα την κάνω σαν χωνί. Μέσα του θα υποκλίνονται ηθοποιοί, χορεύτριες θα κάνουν μοντέρνους πειραματισμούς και μουσικοί θα θέλουν να δουν το δεξί σου πόδι να κουνιέται ρυθμικά. Και μόλις το ανοίξω, το χειροκρότημα να βγει σαν άρωμα ή να πεταχτεί σαν μελίσσι. (more…)